Een spel!
Ooit was er een tijd dat ik een deel van mijn tijd aan toneelspelen besteedde. Na mijn docentenopleiding kreeg ik de ruimte om mij met dit spel bezig te gaan houden. Niet in Alkmaar, neen bij EMM (Eendracht Maakt Macht) in ’t Zand. Waar een tweetal tantes van Ria al jarenlang furore maakten Ik speelde daar de rol van Camullici een boef met als eerste zin: ‘zeg eens ouwe aardappel…’ Dat toneelspel mij wel ten goede kwam, bewees ik ook als docent op Duin & Bosch. Daar mocht ik geregeld verhalen gaan vertellen onder de noemer dat ik een alternatieve weg had gevonden om psychiatrische verpleegkunde aan de man/ vrouw te brengen. Vaak op onnavolgbare wijze en het was een enkeling die niet begreep waar ik op doelde. Deed bewust een poging om de leerlingen aan het denken te zetten. Helaas waren die pogingen niet altijd geslaagd…
Met Martin een bezoek gebracht aan Fabrique Unique om een fototentoonstelling te gaan bewonderen. Wat schetst echter mijn verbazing? Een repetitie van een toneelgezelschap dat uitsluitend uit mannen bestaat. Zowaar een elftal. En de regisseuse kwam mij ook al bekend voor. Hanneke. Welke ik kende van voorstellingen uit een recent verleden: het Brugtheater festival. In kroegen werd gespeeld en wat mij toen bijzonder trof was het improvisatietoneel. Werken zonder ingestudeerde teksten, reageren op dat wat de ander zegt en daar dan mee aan de haal gaan. En daar dan weer een beklijvende voorstelling van maken. Applaus wat de acteurs ten deel viel, niet overal werd met de pet rondgegaan. Een hoedanigheid welke aangaf met wat voor plezier de spelers hadden. Maar helaas is ook dat Festival ten gronde gegaan. Voor vandaag maar wat foto’s van de spelers die ik trof.
Weliswaar een mannenaangelegenheid, maar de regisseur was: Hanneke!
En dan te bedenken dat Bruno ergens ver weg jarig is! Van harte!