Auteur: Wik

En zowaar hij is gearriveerd. Het was dan ook weer een hele happening om op Texel te arriveren. Een stoomboot die van een andere kant komt, uitzinnige roetpieten die er alles aan doen om het geheel feestelijk aan te gaan kleden en kinderen die in grote getale de Stoomboot zien arriveren. Onder een grijze hemel en een verdwaalde zeehond met de naam Maurice die de boot op een verkeerd spoor weet te zetten. En een Struiner die zijn flessenpost bij de vuurtoren uit het oog verliest, een kaplaars waar het zeewater uitdruipt en een kleinzoon die niet meer gelooft, maar van zenuwachtigheid niet weet wat te doen. Dat het een verhaal is daar valt wel mee te leven, dat hij het op zijn manier beleeft is dan weer een ander verhaal.

Want een schoentje zetten en liedjes zingen, ook dat behoort tot het ritueel. En wanneer ik Ellen een tweetal autootjes in haar handen druk, komt meneer met de opmerking dat er niet gefluisterd mag worden, waardoor het fenomeen van een klein potje met GROTE OREN ook weer van stal kan worden gehaald. Met andere woorden: nog vele dagen en evenzovele nachten waarop het feest kan gaan beginnen. En het blijft toch iets magisch hebben. Het welkom heten, de man met die grote baard, de Piet met het GROTE BOEK en alles wat daar nog meer aan hangt.

Het blijft ook voor een deel mijn jeugdsentiment, waarbij wij ooit met Sinterklaas en Zwarte Piet bij mijn grootouders bijeen kwamen. De kachel roodgloeiend en de chocomel voorzien van een vel. En niet te vergeten al die pepernoten en de verbazing waarbij een deel van het ingevulde verlanglijstje bewaarheid wordt. Ik heb gelukkig nog wat van mijn cadeau’s kunnen redden. Dat dit Dinky Toys zijn en wel Supertoys daar kan ik me nog steeds op verheugen. Maar dat ik op Marktplaats ben gaan zoeken naar een Coleskraan inclusief de doos, dat is iets wat ik nog even onder mijn pet houd. Daar wil ik mijn kleinzoon op termijn mee gaan verrassen.

En dat hij dan mijn oude kraan ook nog zal gaan krijgen…