Wik Pijper

Pseudologica fantastica. Mij krijgen ze niet gek! Ik ben namelijk gek op mezelf. Dat heb ik niet van een vreemde, waarschijnlijk van mijn broertje. Het spiegelbeeld dat ik ooit zag, heeft mijn wereld totaal veranderd. Nog nooit ben ik zo gek geweest op het beeld dat ik voor me zag. De schoonheid reikte verder dan dat dit ooit een horizon zou kunnen benaderen. De maan verduisterde de zon en in de schaduw kon ik alleen mezelf zien. En dat was niet eens zo vreemd. Kleuren deden mijn ogen verbleken, mijn huid was als satijn en zijde wist mij te omhullen. Vreemd was wel dat het ene element het andere niet kon zijn. Elementen die mij behaagden, neen je hoort mij bepaald niet klagen. Grenzeloos was mijn verschijnen en waar de ander onthuts stond te kijken kon ik hooguit verder reiken. Ik reikte naar de regenboog en zag de vissen wenken. Het riet ging langzaam op en neer, wuifde een groet en keer op keer galmde de regen in mijn oor en kwam ik verder dan ooit daarvoor. Zomaar, van het ene moment op het andere, verwarmde ik mij aan het licht dat nooit meer doofde en begin de hele reeks van achteren naar voor. Je hoort mij niet klagen, behaaglijk als ik me voelde liet ik alles stromen en sprak de waarheid vanuit mijn dromen. Het ontaarde in een genot dat zich nauwelijks laat beschrijven, hoorde ver weg wat mensen kijven en sloot subiet mijn beide oren toen het wederom begon van achteren naar voren. De tijd gleed voort en het was ongehoord de woeste stilte welke als trommels naar voren kwamen. De beat brak los en anderen waren de klos en ik stond erbij en keek ernaar. Was me geenszins bewust van het gevaar dat zich voordeed. Ik stommelde wat en viel voorover, het water verwelkomde mij en de koelte deed mij haast geloven, dat het voorbij was zonder het te beseffen en ik deed niet wat een ander zou doen.

Ik bleef onder en wist het op het eind: het was Narcissus die mij welkom heette!