Thuiswerken.
Vandaag kwam ik te laat en vanmiddag zal ik wat eerder vertrekken. Wat mij betreft kan het weekend niet vroeg genoeg gaan beginnen. Aan het eind van de maand ontvang ik mijn salaris en die zal geen euro minder zijn. Dat ik op deze manier mijn werkgever enigszins bedonder, dat zal mij wederom een zorg zijn. Neen, ik heb geen idee dat ik de kluit belazer. Of dit te maken heeft met een bepaalde mentaliteit? Dat zal haast wel. Gelukkig verkeer ik in de positie dat er geen werkgever meer op mij wacht. Jawel, ik ben al jaren met pensioen! Aanvaardbaar? Geenszins! Tegenstrijdig? Welzeker! Maar ook ik dien met de huidige tijd mee te gaan. En dat geeft enigszins weer waar ik me druk om weet te maken. Op kantoor is een ding, thuis werken vraagt een andere insteek. Aan het einde van mijn werkzame bezigheden heb ook ik een aantal keren thuis mogen werken. En dat voelde enigszins onaangenaam. Kon ik wel naar de winkel om een boodschap te doen? Lag ik veel langer in bed dan dat ik om zes uur op moest staan? Geenszins een probleem om de trein te gaan halen en regen en wind deerden mij die dag niet. Onderwijl vrat er toch iets bij mij van binnen. En waar ik overdag niet aan toekwam, ging ik in de avonduren nog een tijdje door. Opdat mijn voorbereidingen voor de week die zou gaan volgen, verantwoord waren. Noem het geen plichtsbesef maar eenvoudig om voorbereid te zijn op dat wat mij te wachten stond. Na Corona was het standaard om thuis te gaan werken. De kans dat je Corona zou krijgen was levensgroot. We leefden in een wereld waarbij we van anderen afgesloten werden en kwamen tot de ontdekking dat thuis werken ook de nodige voordelen had. Nadat veel beperkingen waren opgeheven duurde het nog een tijdje voor we wederom naar ons werk togen. En kwamen er kansen te liggen die we voor die tijd niet voor mogelijk hadden gehouden.
Dat besef doet ons denken aan… een tijd die voor mij gelukkig achter mij ligt!