Beterschap.
Goed, ik weet waar ik straks aan toe ben. Vrijdag de dertiende om 6.45 in het ziekenhuis. Sta mogelijk als eerste op de rol. Dat ik daar wat tegenop zie, ook dat is een deel van het gegeven. De kans van slagen is groot en dan kan ik vervolgens wederom iets gaan afvinken. Hoop dat ik dan ook weer over wat meer energie kan gaan beschikken, want dat blijft nog steeds een punt van aandacht. Hetgeen niet wegneemt dat de raderen welke in beweging zijn, op aangepaste toeren zullen gaan draaien. Ach, over het geheel genomen heb ik weinig te klagen, zal mogelijk het ‘onderliggende lijden plaatsmaken voor bovenliggend lijden’ en de moed welke in mijn schoenen te vinden valt plaats gaan maken voor mogelijk wat lange tenen, waarbij de nagels regelmatig onderhoud krijgen. De pedicure komt tenslotte ook regelmatig langs en het is lang geleden dat ik deze nog zelf kon verzorgen. En over zorgen gesproken ook daar maak ik me geen zorgen over. Zolang het douchen nog steeds op een kruk plaatsvindt, ook dat is een kwestie van overgeven. Een punt van aandacht kan dan zijn dat ik wat meer op mijn gewicht moet gaan letten. Dat wil zeggen dat ik geen maagverkleining hoef te ondergaan, dat ik wel aan voldoende voedingsstoffen dien te voldoen en dat ook het ooft in het algemeen, dan wel druiven in het bijzonder nog steeds mijn voorkeur genieten. Naast natuurlijk de spruiten die met sambal en ketjap absoluut te versmaden zijn. Door mijn lage BMI hoop ik ook dat ik daardoor het landelijk gemiddelde in relatie tot obesitas wat omlaag kan gaan brengen. Mogelijk dat anderen daar dan weer de vruchten van zullen plukken, ook dat blijft simpelweg de vraag.
Je merkt het al, ben op de goede weg om beterschap aan anderen te wensen!