Gradueel.
Het is vaak niet meer dan een gradueel verschil. Maar als het om tienden van seconden, dan wel honderden of duizenden gaat waar zijn we dan in hemelsnaam mee bezig? En toch maakt dat het verschil. Vechten tegen een klok welke onverbiddelijk zijn slag slaat En waarbij de winnaar met soms een bandlengte voor alsnog met de trofee aan de haal gaat. Dat daarbij tranen kunnen rollen voorspelbaar en dat is dan vaak vanwege het (on)geluk van de ander. Het heeft wat weg van een maalstroom welke niet te stuiten valt of uitslagen waarbij de tegenstander er als een geslagen hond bij zit. Niet voor niets dat ’the winner takes it all!’Wordt dat dan weer de volgende uitdaging? Of dienen we naar de sportschool te gaan om de spieren te gaan verstevigen? Zal dit alles rustig aan mij voorbij gaan of stomweg besluiten dit te laten passeren. Of hebben we de uitdaging nodig om beter in het leven te kunnen staan? Heel eerlijk gezegd heb ik hier helemaal geen beeld bij. Want het blijft een feit dat er altijd winnaars en verliezers zullen zijn. Of dat het huilen met de pet op nog steeds een standaard is. Het was de Zangeres zonder Naam die het lied ‘huilen is voor jou te laat’ de wereld inzond. Of dat andere lied dat veel bittere tranen naar voren bracht. Wat een onzin eigenlijk en dat daar veel mensen door ontroerd raken, ook dat kan ik me nauwelijks voorstellen. Wie ben ik dat ik daar een oordeel over kan gaan vellen. Neen, dat kun je beter aan scheidsrechters over laten. Of aan rechters welke een niet altijd gedegen uitspraak doen. Ieder heeft het recht om fouten te maken, zolang je deze kunt herstellen. Dat is echter een ander verhaal dat menigeen kan gaan vertellen.
Of dit wijze woorden zijn ook daar kan met recht aan worden getwijfeld.