Wik Pijper

Als het kan dan moet het nu gebeuren. Een nieuwe maand en voor je het weet is het alweer de volgende maand, waarop mij het een en ander te wachten staat. Mogelijk dat door het ijzer dat mij is toegediend er meer fut door mijn lijf gaat stromen. Te bedenken dat het ijzererts is geweest wat een bewerking heeft ondergaan, via mijn bloedbaan is toegediend kan het haast niet anders dan dat mijn HB omhoog zal gaan, maar… uit welk vaatje dien ik dan te tappen? Niet dat ik me daar zorgen over maak, hooguit dat er een einde komt aan dit veronderstelde ‘onderliggend lijden.’ Dat ik weer eens andere doelen voor ogen krijg dan de huidige doelen die ik nu voor ogen heb. Vaker een boodschap gaan doen, geld over de balk blijven smijten en mogelijk dat het er ook nog inzit dat de meiden en ik wederom van een broodje kroket gaan smullen. Onderwijl blijf ik bezig om wat geld opzij te blijven zetten. Ze kunnen het allebei nog steeds heel goed gebruiken. Maar ook ik heb weinig te klagen, hooguit dat ik Ria nog steeds in de niet aanwezige gordijnen jaag. Het kleine kamertje en ook de zolder blijven stenen des aanstoots. Laat staan dat ik in staat ben om de dakgoot leeg te maken. Neen, het zijn niet die dingen waar ik me druk over maak. Het is zoals het is en het zij zo. Weet me wel nog immer te vermaken, houd me bezig met het onderhouden van mijn blog en ben zelfs in staat om ook de Flessenpost Alkmaar te bedienen. En dat geeft mij in zekere zin een doel. Nu ben ik geen sportief ingesteld persoon, kunnen voetballers zich niet verheugen dat ik deze ga aanmoedigen laat staan dat ik in staat ben om een balletje te trappen met mijn kleinzoon. Hij heeft iets weg van een raasdonder, is snel afgeleid en wanneer ik de gelegenheid heb om hem voor te lezen is hij in enkele minuten al bezig met iets anders. Wat wel geinig is dat hij met oma serieus kan gaan ganzenborden.

Wat ook het vermelden waard is dat hij duidelijk aanwezig is. Als eerder gezegd niet alleen een raasdonder maar ook een stuiterbal. Weet zich ook bij ons uitstekend te vermaken, heeft ‘iets’ met een meisje bij ons in de buurt en is ook niet te beroerd om zijn aanwezigheid duidelijk te manifesteren. En dan dat andere kleinkind: Liva. Weet ook steeds meer haar persoonlijkheid gestalte te geven. En daar zit voor beiden bij mij de crux. Ouders in een vechtscheiding wat wel degelijk invloed heeft op hun ontwikkeling. Zo’n proces gaat immers niet in hun kouwe kleren zitten. Dat ik daar geregeld moeite mee heb is een feit. Dat ik op het moment van hun geboorte gebombardeerd werd tot opa, ook daar had ik me wat anders bij voor gesteld. Het is niet allen een kwestie van passen en weten, het feit dat ze van de ene ouder naar de andere ouder worden geslingerd, ook daar heb ik de nodige moeite mee. Het ouderschap kent immers een bepaalde verantwoordelijkheid en eerlijk gezegd vind ik dat ver te zoeken. Dat nekt mij meer dan mijn fysieke ongesteldheid. Niet getreurd er komen weer dagen aan waarin we toch weer met de nodige feestelijkheden aan de gang kunnen gaan. Sint Maarten, Sinterklaas en niet te vergeten de Kerstdagen laat staan Oud en Nieuw. Maar dat zal voor onze kleinzoon een teleurstelling kunnen zijn door het vuurwerkverbod dat de Gemeente Alkmaar heeft afgekondigd.

Toch zullen er mensen zijn die zich niets van dit verbod aantrekken. Mogelijk niet zo uitbundig als voorgaande jaren, maar dan nog…