Ongemak.
Het is niet zomaar iets. Dat wil zeggen dat ik nog niet weet waar dit schrijven over gaat. Zomaar wat zinnen bij elkaar gaan voegen, niet weten waar de klepel uit zal hangen, laat staan dat ik ergens mordicus tegen zal zijn. En dat laatste is niet altijd op mij van toepassing. Het raad waar ik voor sta is ook nog eens betekenisloos. Weet wel waar ik woon, mijn leven mee deel met anderen en mij verheug op mijn beperkte uitjes. Het heeft wat weg van het feit dat ik al langdurig in een vorm van ziektewet verkeer, ik gelukkig mij niet meer bij een werkgever hoef te melden. En dat op zich is dan weer verheugend ware het niet dat daardoor mijn wereld als zodanig de nodige beperkingen kent. Niet naar Breda (fototentoonstelling), niet naar Amsterdam om wat in Noord foto’s te gaan schieten, wel naar de bijeenkomst van de fotoclub en zowaar de laatste keer naar de dichterskring. Dat werd een dure aangelegenheid want ik kreeg een parkeerbon van 110 euro. Voor die tijd kon ik daar gratis mijn auto kwijt en daar het niet duidelijk is dat ook daar een parkeerheffing is gekomen, bezwaar aangetekend. Voor het einde van het jaar wordt daar een beslissing over genomen. Maar ik dien waarschijnlijk wel rekening te houden met het feit dat ik het haasje ben. Waar anderen de gelegenheid hebben om met een smartphone informatie te krijgen, verdom ik het om met die trend mee te gaan. Geenszins eigenwijs maar meer om mezelf te beschermen tegen mogelijk ongemak…
Edoch met het voortschrijden der jaren neemt ook het ongemak meer toe!