Wik Pijper

Het is niet altijd een dag waarop eenieder naar uitkijkt. Wanneer het echter zover is, kun je er bijkans niet omheen. Met het verstrijken van de jaren komt er ook iedere keer een ander getal naar voren. En wanneer je de zeventig bent gepasseerd maak je een aanvang om naar de 80 te gaan. Gelukkig heb je daar nog wel even de tijd voor, is het echter afwachten of je ook deze mijlpaal zult gaan behalen. En wanneer er uitbundig ‘er is er een jarig hoera, hoera’ kun je een derde hoera simpelweg aan je voorbij laten gaan. Anders is het echter wanneer je de negentig bent gepasseerd en je mogelijk opgaat voor dat andere getal: een eeuweling gaat worden. Mijn schoonmoeder is momenteel halverwege, 95 is ook zo’n getal dat voor velen niet direct is weggelegd en waar haar kinderen in het kielzog van haar bestaan nog steeds deel uitmaken van het gezin, kleinkinderen en achterkleinkinderen ook deelgenoot van zijn, kun je in zekere zin je over jouw rijkdom blijven verbazen. Dat dit gepaard gaat met de nodige vreugde maakt eveneens deel uit van het leven dat je achter je liet. Met ook het verdriet dat je niet bespaard is gebleven. Waarbij zowel hoogtepunten dan wel diepe dalen ook onderdeel van dit geheel zijn gaan worden. Want dat typeert simpelweg het leven. Slijtage doet zich voor en de kans dat je brein beneveld wordt, veel herinneringen in mist verdwijnen dan wel dat je lijf gebreken gaat vertonen, ook dat is inherent. Dat je toch besluit om een taartje te gaan eten of met elkaar uit eten te gaan, een manier om jouw leven in zekere zin toch nog een draai te gaan geven.

Alhoewel, je kunt er wel omheen blijven draaien als een tollenaar die de weg kwijt is. Maar jouw pad kun je simpelweg niet verlaten!