DOODlopende weg
Niet dat ik enig bezwaar heb, maar wanneer ik een bezwaar indien dan wens ik wel dat daar een antwoord op komt. Maar tegenwoordig moet je niet vreemd meer opkijken wanneer de wachttijden langer duren dan je in het verleden gewend was. Twintig minuten is niets, een half uur of langer is niet vreemd en de kans dat je terug gebeld wordt is uitzonderlijk. Of het moet zo zijn dat je geacht wordt om een geldbedrag over te gaan maken. Want dan zijn de tijden relatief kort. Iedereen zit natuurlijk te wachten op het geld dat jij te besteden hebt. Maar soms gaat het sneller dan het licht. Kom ik iets tegen dat mijn geduld niet langer op proef stelt, dan is dit in een oogwenk gepiept. Dat neemt niet weg dat het een het onder doet voor het ander. Of wat te denken van de vraagbaak van het leven? Voor je het weet heeft AI al een antwoord geformuleerd. Zelfs voor je de vraag hebt gesteld. Waar gaan we heen wanneer iets over jou gaat beslissen? Want dat je er weinig tot geen invloed op hebt, dat is wel duidelijk. Dan nog blijft de vraag wie daar het grootste voordeel van heeft. Is dat de mens in al zijn omstandigheden? Is dat de aarde die het verliest? Zijn het de Tech miljardairs die nog veel meer vermogen aan hun bezit weten toe te voegen? Of is het de mens in de meest armoedige landen rond ons? Moeten we wel blijven investeren om uiteindelijk daar weinig van te leren? Of simpelweg de vraag: hoe ziet de wereld van onze kinderen er in de toekomst uit? Komen er dan vliegende auto’s, reizen we dan met z’n allen door de lucht en is de mogelijkheid om te vluchten niet langer van toepassing? Raken we alsnog onze gouden eieren kwijt? Of keren simpelweg de dubbeltjes weer terug? Wordt geld een mondiale aangelegenheid en is de dollar niet langer van belang? Op welke wijze kunnen we energie gaan besparen en op welke weg komen we uiteindelijk terecht. Is het een doodlopend pad en komt water op de bon? Is de natuur van economisch belang? Of hoe gaan we straks de potten van pensioenfondsen legen? Komt er ooit een standaard voor levensonderhoud? Of op welke manier kunnen wij ervoor zorgen dat we met minder zorgen blijven werken. Worden we straks minimaal 120 jaar? Op welke manier blijven we het leven rekken? Of simpelweg de vraag: dienen wij te allen tijde het leven te behouden? En dan doemt die ene vraag op: wat verstaan we onder leven als de dood ons dwingt om stil te staan bij het einde?
Blijft dat gewoonweg een doodlopende weg?