A’dam.
Ginnegappen. Niet dat dit ergens op slaat, maar als je mij vraagt hoe het met mij gaat kom ik niet verder dan te zeggen: liegen en bedriegen. Er is bepaald geen vooruitgang te boeken, sterker nog mogelijk dat ik straks weer andere onderzoeken dien te ondergaan. Onderliggend lijden speelt nog steeds een rol en de vraag waardoor dit lijden wordt veroorzaakt, ook daar bestaat nog steeds geen duidelijkheid over. Bezoekjes aan het ziekenhuis staan nog steeds op mijn programma en dat ik dar met enig verlangen naar uitkijk, ook dat is zeker niet waar. Dat neemt niet weg dat waar het een het nodige bloed probeert te vangen, een doorverwijzing naar een ander post doemt op. Buisjes gevuld en uiteindelijk is het de huisarts die verdere acties onderneemt. En dat in blijde afwachting van alles wat nog meer op het programma staat. Vragenlijsten invullen, telefonische afspraken maken en onderwijl nog wat andere zaken die de nodige aandacht vragen. Wat bijvoorbeeld te denken van piepende rookapparaten die omzichtig van zich laten horen. De piepjes zijn niet om aan te horen en laten zich ook niet verklaren. Demonteren dan maar, de plek waar ze te vinden zijn laten zich geen rad voor de ogen draaien. Mogelijk dat een nieuwe batterij uitsluitsel kan gaan geven. Maar ook dat is een vraag welke niet direct te beantwoorden is. En zo draait simpelweg de week maar door en om het feest compleet te maken, ligt ook wikswegen eruit. Schijnt dit keer wereldomvattend te zijn. Kunnen we alvast gaan oefenen voor wanneer de stroom het ook af laat weten. En dit verhaal een andere wending zal gaan krijgen.
Is het niet rechtsom dan wordt het waarschijnlijk rechtsomkeert!