Ver van mijn…
Soms hoeft het niet langer van mij. Dan ben ik er HELEMAAL klaar mee. Dat wik niet zeggen dat ik dan in mijn treurnis blijf hangen, dat ik alles bij de wilgen kwijt kan, dat ik de rozengeur voorbij laat gaan of me verlies omtrent het verlies dat ik heb ondervonden. Maar wanneer de dag mij weer toelacht, ik mijn bedstede achter me laat, de krant tevoorschijn tover en me wederom opmaak voor een bezoek aan het ziekenhuis, dat is dan zo’n dag welke ik het liefst elders had willen doorbrengen. Jawel, ik zie dit nog immer als een ‘uitje!’ Heb dan ook niet veel in te brengen, hooguit de volgende ingreep lijdzaam te ondergaan. Er wordt het nodige omtrent mij bedisseld, vul vragenlijsten alsof dit dagelijks werk is, ook roken blijf ik invullen maar de borrel laat ik al langdurig staan. Radler is tegenwoordig mijn favoriet en dat dit 0,0 % bedraagt, ook daar heb ik allerminst moeite mee. Jawel, een glas met limonade en wat prik gaat er dan wel weer in. Maar ik dien wel op mijn vochthoeveelheid te letten. Dat wil zeggen dat ik nog weleens vergeet om voldoende vocht tot mij te nemen. Heb ik toch nog iets om op te letten. Zorgzame types die ik geregeld op mijn pad tref. Daar heb ik het voor een belangrijk deel mee te doen. En wanneer mij dan vragen worden gesteld, heb ik de neiging om daar wat omheen te gaan draaien. En als ik dan een vraag stel waarom die zorgverlener juist voor die specialiteit heeft gekozen, dan word ik wat later op mijn vingers getikt. Neen, de dokter vraagt en ik antwoord. Wat heb ik anders te doen?
Zakelijk is de insteek, tijd is kostbaar maar empathie is op dat moment… ver van mijn bed!