Haverklap.

Om de haverklap doen zich nieuwe ontwikkelingen zich voor. Word ik ingeschreven als een nieuwe zorgvrager en kom dan volgend jaar in aanmerking om een anamnese te ondergaan. Een schijnbaar foutje, dat mogelijk nog hersteld kan gaan worden. Waardoor een systeem dat overdaad schaadt wederom van toepassing is. Dat je geduld moet hebben om langdurig in de wachtrij te staan, ook daar dien je tegenwoordig rekening mee te houden. Is de ene vragenlijst ingevuld, doemt er wel weer een andere vragenlijst op. Een vorm van bezigheidstherapie die ik in mijn verleden geregeld heb zien passeren. Ook dat was in een ander tijdperk, maar herhaling doet zich nog steeds voor. Jawel, wederom een uitje naar het ziekenhuis, bij nadere beschouwing wel een goed gesprek en het feit dat er nog steeds geen vooruitgang zich voordoet, zorgt ervoor dat de gebakken peren nog steeds niet uit de lucht zijn. Ik maak er maar wat van en dat ik geregeld mijn teksten met een knipoog vergezeld laat gaan, ook dat is in mijn geval een schrijnend voorbeeld. Maar het ijsje na afloop maakt weer een heleboel goed. Dus op naar het volgende en wanneer ook dat weer een vervolg krijgt, heb ik wederom een uitje. Ik hang momenteel van uitjes aan elkaar en als het een niet doorgaat en het andere wel hoor je mij niet klagen. Het blijft immers een feit dat wanneer iets plaats moet vinden er verschillende schijven in beweging worden gebracht.

En ook daar zit ik bepaald niet op te wachten!