Wie niet waagt…

Al eerder maakte ik daar melding van: ‘wat te doen als je niets te doen hebt?’ Dat ik daar geregeld gebruik van maak, is bepaald geen uitzondering. Dat ik ook geregeld buiten de lijntjes kleur, ook dat is voorspelbaar. Maar wat niet voorspelbaar is zijn ontwikkelingen die zich in Alkmaar voordoen. Dat wil zeggen dat de politiek in Alkmaar zich tekent door wat ik dan noem ‘valse bescheidenheid’. Arie deed net alsof zijn neus bloedde en ook Christiaan waagt zich daaraan. Als oud wethouder hield ook hij zich bezig met leugen en bedrog. Het kostte hem zijn kop, maar hij deed ook aan wederopstanding. Daardoor word mijn vertrouwen in bestuurders steeds meer beschaamd. Mensen die op grond van hun politieke voorkeur door de goegemeente op plaatsen terecht komen, waar zij belangrijke besluiten kunnen nemen en zich inzetten voor diezelfde gemeenschap. Mogelijk is dit een tijdelijk verschijnsel, maar ook is mogelijk dat deze kwalijke praktijken zich al jarenlang voordoen. En daar dienen we het mee te doen. Dat brengt mij op een ander idee: ‘iedere dag loopt Harm, met zijn ziel onder zijn arm, met een slaapzak op zijn rug, lopend heen en liftend terug. De kant van de weg is gratis, hij heeft geen doel, hij heeft geen geld, hij wil de wereld zien voordat het te laat is, want zijn dagen zijn geteld.’ Neen, daar word je niet vrolijk van, sterker nog het geeft iets weer van de mens in al zijn kwetsbaarheid. En kwetsbaar zijn we allen, zolang potentaten nog steeds de dienst uitmaken. We schikken ons in zekere zin in het lot en hebben geen idee wat ons nog te wachten staat. We worden beduveld waar we bij staan en weten niet beter dan dat we daar een prijs voor dienen te betalen. Fabrikanten zorgen voor een andere verpakking en kijk niet vreemd op wanneer je voor dezelfde prijs steeds minder kunt komen. Jawel, de consument wordt beduveld en de supermarkt weet niet beter dan geld op deze manier te incasseren. Fabrikanten lachen in hun vuistje, en onder de noemer dat de kosten steeds meer zijn wordt het bestedingspatroon gehandhaafd. Van de A merken wordt overgestapt op de huismerken en niemand die daartegen in opstand komt. Onderwijl rijzen de aandelen de pan uit, en maakt het huidige kabinet zich op om box 3 aan te gaan pakken. Of men daar ook gevoelig voor is, dat zal de tijd gaan leren.

Een ding is echter zeker: wie niet waagt zal nooit gaan winnen!