Smalst.

Het heeft veel weg van een noodverband. Het geheel wordt met pleisters aan de huid toevertrouwd, er hangt een kastje naan de rand van mijn onderbroek dat regelmatig een groen signaal naar voren brengt. Dien dit een week te dragen alvorens het verband mag worden verwijderd. Inwendig een klapkast, uitwendig een ander kastje. Valt goed mee te leven, en het duurt slechts een week. Ben ik dan weer in staat om verder te gaan op het pad dat ik heb ingeslagen? WELZEKER! Dat neemt niet weg dat de inspiratie geregeld ver te zoeken is, dat het van de omstandigheden afhangt met welke boodschap ik vandaag weer thuis kom terwijl ik geen boodschap doe. In zekere zin verkeer ik in een vacuüm zowel letterlijk als figuurlijk. Geenszins de bedoeling om in deze Status Quo situatie te verblijven, sta ik zekere zin stil ook in mijn gedachten. Kom niet tot ultieme uitspraken en trek me ook weinig aan van de toestand in de wereld. Hoewel een foto van een drietal machthebbers me wel weer aan het denken zetten. Wat zij op dit moment de wereld scheppen verdient meer dan een motie van treurnis. Maar ook daar trekken zij zich weinig van aan. Om dan maar weer te zwijgen over wat zich in Nederland voltrekt. Het heeft veel weg van pappen en nathouden terwijl de brand als zodanig niet te blussen valt. Dat het aan alle kanten rommelt, dat het OV wederom gaat staken en dar de reisvergoeding moet gaan stijgen, wie maalt daar nog om. Bij IJmuiden was Nederland op zijn smalst, het heeft momenteel veel weg dat Nederland zich in een keurslijf laat snoeien.

Maar ook dat zal waarschijnlijk wel weer een interpretatie van mijn kant zijn!