Bauhaus III

Nu kun je wel gaan denken dat mijn brein tekort schiet, maar dat brein werkt tegenwoordig op een eigen manier. Waar overdaad schaadt, daar is het niet eens veel te laat voor. De zon schijnt, mijn lies laat geregeld weten dat de pleister nog steeds werkt en dat op vrijdag het resultaat zichtbaar wordt. Dat neemt niet weg dat ook Bauhaus nog steeds in de steigers staat en dat ik met het geduld van een ezel me nog steeds aan dezelfde steen blijf stoten. Desondanks of juist dankzij het feit dat zorgverleners zich nog immer met mijn fysieke gestel bezig houden, ook daar valt wel weer een mouw aan te passen. Het brutalisme maakt plaats voor een mate van optimisme, maar beiden hebben niets met elkaar van doen. Het is slechts een manier om het een dan wel het ander kwijt te raken en wanneer andere zaken de overhand krijgen, gaan ook deze zaken gewoon door. En rollende vaten laten zich toch nog steeds aanprikken, een buisje gevuld en het resultaat is wederom afwachten. Starlet aan huis en binnen vijf minuten was de prikster al onderweg naar huis. Waar blijft echter de pleister op de wonde? Is het een kwestie van gezonder gaan leven, ook al duurt dit al mijn leven lang? We hebben geen behang. anders zou je mij daar achter kunnen plakken. Met andere woorden wordt mijn ongeduld wederom op proef gesteld. Het duurt mij immers al VEEL TE LANG! Daar dien ik dan wel weer genoegen mee te hebben, een traktatie is ook niet weg, het taartje van die grote welke op de kleintjes schijnt te letten liegt er immers ook niet om. Heerlijk zo’n hazelnoottaartje en zeker wanneer je deze de tweede dag nog tot je beschikking hebt. Dus wederom raadselachtig met welke woorden ik in de weer blijf. Het is stoeien met mijn eigen lijf en ook dat heeft verder weinig om het lijf. Waar wanneer het op bouwen aankomt, dan zou Bauhaus nog een uitkomst kunnen zijn. Edoch daar dien je dan in Duitsland te komen wonen, want in Nederland stelt dat tegenwoordig weinig voor. Hugo heeft zich elders gezeteld en ook Mona maakt weinig vorderingen Dat ze Buma wederom van stal hebben gehaald is tekenend voor het huidige kabinet. Jetten houdt het bij zijn kadetten waar mogelijk kroketten een rol in kunnen spelen, en waar de overheid daad, daar loopt op termijn de schade uit de plinten.

Mogelijk dat op de langere termijn de staatsschuld op gaat lopen en de noemer tegen die tijd is: we zien dan wel weer!