WITgallig.

Zwartgalligheid hoeft geen nadere duiding. Maar witgalligheid heeft wel degelijk een duiding nodig! Want waar niet altijd alles zwart/wit is, de grijstinten zijn niet van de lucht. Of wanneer een grauwe massa zich in beweging zet. Anders wordt het wanneer er spontaan aangebeld wordt, ik me nergens van ben bewust en het pakje als het ware uit de lucht komt te vallen. De naam is mij bekend, ook de straat komt mij niet onbekend voor en wanneer het mes is het plakband wordt gezet, kijkt een vriendelijk vrouwspersoon mij aan. In de hoek is de naam van de kunstenaar zichtbaar: Wim Bijmoer. Maar dan de titel: ‘Weet je nog wel… en vul de rest dan zelf maar in. Dat ook ik op leeftijd ben daar kan ik niet omheen. En dat dit oudje dan nog eens spontaan wordt verrast, ook dat valt uitstekend in mijn straatje. De derde druk van de Bezige Bij heeft namen van overledenen. Een aantal laat ik passeren: Simon van Collem, J. vanDoveren, Han G. Hoekstra, L.J. Jordaan, Alex de Haas, Wim Kan, Henri Knap om te besluiten met Meyer Sluyser. Dan te bedenken dat ik 10 jaar was dat dit werk werd uitgebracht, te weten 1957, Ook dat is het vermelden waard. Dat antiquariaat Colette in de Reinkenstraat 45 in Den Haag te vinden valt, ook daar heb ik wat tijd doorgebracht. Ik was aan het logeren bij Bruno. En laat deze Bruno ook in de Reinkenstraat woonachtig zijn. Voor mij een mijl of zeven, voor hem niet meer dan een zeventig stappen. Maar wat het zo bijzonder maakt zijn zijn woorden. Voor vriend Wik Die woorden in beelden samen weet te brengen en anderen laat genieten Bruun

Ik ben er stil van!