Dromen.

Wanneer ik aan het dromen ben, loop ik de kans om de weg kwijt te raken. Ben ergens waar ik nog nooit eerder ben geweest, loop op sandalen over het strand en kijk verbaasd om me heen. Onderweg kom ik de meest vreemde vogels tegen in de vorm van mensen die eruit zien als een gedrocht. Maar ik laat mij niet kennen en doe net alsof ik gek ben. Ook daar heb ik geen moeite mee. Niet veel later loop in een bos waar een veelvoud van vrouwen mij welkom heet. Ik zeg dat ik de weg kwijt ben en zij wijzen mij een weg op een pad dat het bos achter mij laat. Dan kom ik een gebouw tegen dat mij bekend voorkomt, maar dat ik niet direct kan plaatsen. De klinkers wijzen mij de weg en niet veel later loop in een polder, die mij naar nergens toe leidt. Kom mensen tegen en ga op zoek naar een bus, welke nergens zichtbaar is. Toch dien ik daar wel gebruik van te gaan maken. Iets verderop staat een man met een fles drank in zijn hand. Hij neemt een slok en valt van de weeromstuit op zijn benen. Is niet langer aanspreekbaar maar wijst met zijn hand naar elders. Wanneer ik die weg op ga kom ik in een ecodorp terecht, waar mensen op een bepaalde manier proberen te overleven. Have en goed zijn niet voorhanden en niet veel later loopt daar een boom rond, welke een naakte man verbergt. Toch probeer ik mijn weg te vervolgen om niet veel later een Amerikaanse pick-up te zien verschijnen. Probeer een lift te krijgen, maar de chauffeur geeft aan mij geen lift te geven. Vervolgt zijn weg op zoek naar een plek welke ietwat onheilspellend opdoemt. Schijnt dat daar zandheuvels te vinden zijn en waar mest een belangrijke rol speelt, ook daar laat ik me weldadig onderwerpen. Maar ik dien wel mijn weg te vervolgen, ik heb immers een afspraak met Bruno om rond twaalf uur bij hem een cursus te gaan volgen. Kan mijn auto helaas nergens kwijt en kom dan tot de ontdekking dat deze zich nog in de Houtduifstraat bevindt. Met de fiets? Dat wordt niets! De pedalen halen niet eens de eindstreep en waar ik vergeefs probeer te trappen, word ik geteisterd door ander ongemak. Mijn geest wil wel, maar mijn lichaam laat het afweten. En de tijd gaat door. Ik moet en zal op tijd zijn maar de klok in onverbiddelijk. Voor ik het goed en wel besef gaan de wijzers achteruit en word ik gedwongen gedropt in mijn verleden. En dan…

dan moet ik nodig plassen!