TIJD.

Het klinkt als een klinkslag, maar is het bepaald niet. Dat heeft niets te maken met de afgelopen week, ik heb gewoonweg weer zin om iets onbenulligs naar voren te brengen. Want van het nieuws word ik bepaald niet vrolijk, hooguit van het feit dat ik een terugbetaling tegemoet kan zien Het heeft veel weg dat ik verschillende spaarpotten aan het vullen ben, dat maandelijkse termijnen geld op leveren en dat de stijgende energiekosten zich op een bepaalde manier terug gaan betalen. Eerder kwijt en wat later rijk. Dat houdt de gemoederen in beweging en waar mijn beweging het voor een groot deel af laat weten, ga ik daar geestelijk wel op vooruit. Economische principes lap ik aan mijn niet aanwezige laars en eerlijk gezegd kan de toestand in de wereld mij ook weinig schelen. Je kunt daar immers geen invloed op uitoefenen. Waar die man in Amerika op uit is, geen enkel idee. Eerder denk ik dat hij alles aan zijn niet aanwezige laars lapt en niet in de gelegenheid is om achterom te kijken dan wel vooruit. Dat neemt niet weg dat ik voldoende heb aan mijn eigen besognes. Voor zover je over besognes kunt spreken. Of wat te denken van het volgende: ‘de gelegenheid schept de dief.’ Nu veel deuren openstaan, de ramen zijn gesloten en iedereen op zijn eigen wijze zucht en puft, kan het makkelijk zo zijn om van die gelegenheid gebruik te gaan maken. Voor je het weet raak je de nodige dingen kwijt en staat versteld van de brutaliteit. Makkelijk praten wanneer ik simpelweg thuis ben, dat Ria en haar zussen zich bezig houden met het leeghalen van het appartement waar Corry woonde en dat eenieder zijn of haar voorkeur kan uitspreken over dat wat hem of haar als herinnering voor ogen staat. Het zijn dan ook de kleine dingen waar voor de een dan wel de ander een herinnering aan kleeft. De variaties zijn overweldigend: voor de een een theelepeltje en voor de ander een tafel. En voor mij een klok, waarbij de batterij het geregeld af liet weten…

Maar wat is tijd in vergelijk met eeuwigheid?!