Petra.

Soms is het meer dan de moeite waard om een gedicht te lezen. Een van mijn favoriete dichters is Petra van Rijn, die zowel lid is van het Dichtersgilde als van de DichtersKringAlkmaar, waar ik dan weer lid van ben. Petra heeft wat bundels op haar naam staan en wat het zo lovenswaardig maakt is de woordenschat die haar ter beschikking staat. Sprankelend en verfrissend, als een bron welke koel helder water laat opborrelen. Hetgeen mij in haar werken bijzonder aanspreekt. Neem nu bijvoorbeeld het volgende gedicht:

EVOLUTIE.

Er waren genoeg muggen voor de vleermuis, de schaduwflits
tussen donkere stammen jagend op legioenen
val al wat er vloog aan vliesvleugeligen en zespotigen;
spinnen van alle soorten gedijden, er was
overvloed, ook vogels deden zich tegoed.

Afwezigheid zie je niet, er zijn kinderen die opgroeien
zonder ooit te zien hoe een klein gouden kevertje een weg zoekt
over zondoorstoofde tegels, zonder ooit het zachte zoemen
rond bloemen te horen op een zomerse dag.

Traag vergaat een wereld, onze machines, auto’s,
oorlogstuig zullen in de loop van eonen
weer ertsaders vormen, aardlagen diep onder de grond,
als de sporen van de eerste bewoners in onze streken.

Alles zal afvlakken en ik vraag me af hoe lang het duurt
voor wolkenkrabbers vergaan, het plastic in de zeeën
weer aardolie wordt, en alles opnieuw begint, maar zover
moet je niet denken. Dieren kijken ook niet verder
dan hun volgende maaltijd.

Wat mij betreft laat je juist deze woorden tot jouw brein toe!