Luid en duidelijk.

Het zijn tegenwoordig niet uitsluitend verwarde mensen die luid en duidelijk tegen zichzelf praten. Wanneer ik mij in een mensenmassa begeef, komen vele anderen ook aan bod. Wat ik niet direct zie is dat zij meestal aan hun rechteroor een telefoon hebben hangen. En dat het gesprek voor anderen ook duidelijk te volgen is. Ja zelfs van mensen aan de andere kant van dat mobiel, waardoor een vorm van verslaving niet uit te sluiten valt. Ik vergeet nog weleens mijn mobiel op te laden, ben ook niet van plan om een ander toestel aan te schaffen en kan simpelweg genieten van de stilte. Maar tegenwoordig valt zelfs die stilte niet te vinden. Loop een willekeurige winkel binnen en wordt overvallen door het geluid dat uit niet zichtbare boxen komt. Of neem een winkelcentrum en ook daar ontkom je niet aan het geluid. Schijnt mensen te prikkelen om wat langdurig daar te verblijven in de hoop dat men ook nog wat gaat kopen. Immers, de verleiding is groot en de aanbiedingen vliegen je om de oren. Dat ik thuis de radio niet aan heb is een ding, dat het gezegde van een stilte voor de storm aan mij voorbij gaat of dat ik het journaal niet volg, wanneer ik in mijn schelp verkeer hoeft die ander schelp niet in beweging te komen. Je merkt het al even iets anders dan de teksten van de afgelopen dagen. En ook daar heb ik geregeld behoefte aan.

Ik heb het immers al druk genoeg in mijn hoofd.