Koesteren

Niet direct iets om je druk over te maken. Maar het heeft wel de nodige impact. Dan gaat het over mijn schoonmoeder Corry waar het een en ander mee aan de hand is. Ze is weliswaar op leeftijd, wordt goed verzorgd in het huis waar ze nu verblijft maar is gelijktijdig een mens van alledag. Het kaarsje kan zomaar uitgaan, ze heeft last van blaren en nog het een en ander maar blijft maar doorgaan. Als je spreekt over een ‘ouwe taaie’ is zij daar een prototype van. Op een dag zal het over en uit zijn, dan kan het van belang zijn om bij leven haar leven alsnog te laten passeren. Hetgeen mij in de pen deed klimmen. Zal een aanslag op de hele familie zijn, en iedereen zal daar zijn of haar eigen herinneringen aan gaan hebben. Ooit schreef ik een gedicht onder de titel: koesteren. Wat ik vandaag ga doen is om dit gedicht kenbaar te maken. Bij deze dus:

KOESTEREN.

HET KOESTEREN VAN DE
HERINNERING
VERDWEEN
MET MIJ

TOEN IK VERDWEEN
KOESTERDE MEN
MIJ.