Dwaal (op het) spoor.

Het doet er WEL toe, in plaats dat het er niet toe doet. Tenslotte is het weer een week dat er uitslagen gaan komen ten aanzien van de onderzoeken die ik heb mogen ondergaan. Dat mij nog het een en ander te wachten staat, daar kan ik niet omheen. En waar wachten een onderdeel is van het geheel, ook daar kom ik wel weer overheen. Tijd vliegt op deze manier simpelweg voorbij, als zand dat door mijn vingers glipt. Geen zandloper in de buurt, laat staan dat ik in het zand ga lopen. Het is als het is en het laat zich raden wat het zal gaan worden. Dat aan mijn huidige toestand een einde zal gaan komen, dat is de hoop welke ik nu uitspreek. Neen, geenszins een droeve ellende, maar in zekere zin opgesloten in huis is ook niet alles. Het maakt die HELE GROTE WERELD absoluut heel klein. Jawel, ik weet me nog steeds uit te leven, dagelijks een bericht en van de week wederom een column gaan schrijven. Onderwijl een boek lezen, wat ik ook een hele tijd niet heb gedaan. Vandaag dus naar de internist die mij mogelijk een volgend pad zal gaan geven.

Waardoor wikswegen even op een dwaalspoor komt.