eenuitje

Het kan verkeren, gelijk ook alles kan verkeren. Voor je het weet komt de achterkant naar voren en ben je de voorkant kwijt. Niet dat ik me daar druk over hoef te maken het simpele ‘het zij zo’ staat garant voor wonderen. Nu zit ik bepaald niet op een wonder te wachten, maar zie wel uit naar de dagelijkse realiteit. Want dat op zich staat immers garant voor meerdere onmogelijkheden. Om dan maar over de onmogelijkheden te zwijgen. Ooit was het een gezegde bij ‘de Boer’s tentenbedrijf. ‘Het mogelijke doen we direct, het onmogelijke duurt iets langer. ‘ Maar is dat in de huidige tijd nog wel van toepassing? Het ene moment hebben we te maken met droogte, het andere moment moeten we schuilen voor de regen en niet veel later klaart het weer weer op. Buienradar geeft de mogelijkheid om bij een vertrek het weer te gaan raadplegen, maar ook daar kun je niet altijd op vertrouwen. Gelijk ook Tom Tom je geregeld in de steek kan laten. Een simpele kaart die je uitvouwt en vervolgens de bordjes volgt, brengt je op een plek die je vor die tijd niet had verwacht. En wat je daar dan wacht is ook nog eens een verrassing. Een hapje en een drankje op een zonovergoten terras tot het moment dat je vraagt om de rekening. Ook dat blijkt een verrassing als je het bedrag ziet dat je mag gaan afrekenen. Zoveel voor zo weinig? Je bedenkt je dan wel een tweede keer voor je wederom op een terras neerstrijkt. Maar niet getreurd, je kunt altijd nog gaan leuren met oud ijzer. Zolang er maar geen lood omzit. Je merkt het al: ik heb er weer zin in. En die zin komt voornamelijk doordat ik kan gaan bogen op de foto’s die ik heb gemaakt toen ik bij mijn zus was. Ook dat geeft de nodige voldoening. Was het alleen maar omdat ik wederom een uitje had. En over een uitje gesproken:

laat ik nu een uitnodiging hebben gehad voor een krokettenuitje? Jawel, van mijn zwager en zus!