Turbulentie.

Er is sprake van een wolk aan turbulentie. Maar kun je wel spreken van een wolk, als er sprake is van geen wolkje aan de lucht. Of het moet in metaforische zin worden uitgelegd. Dat wij ons allen in die turbulentie bevinden is een vanzelfsprekendheid. Bewust spreek ik over WIJ omdat het ons allen aangrijpt. Gedachten en met name herinneringen gaan met ons aan de loop. Ze buitelen als het ware over en onder ons door. Ze doen gelukkig meer goed dan kwaad. En straks komt daar dan dat definitieve einde. Dat zal gepaard gaan met een lach en een traan. Maar dat die ene stoel dan onbezet blijft…

Leven gaat door en dagelijkse beslommeringen zullen hun plek weer gaan innemen. Te bedenken dat het kaarsje van Cor is gedoofd en dat twee kaarsen haar toch nog van licht gaan voorzien, een mogelijkheid om toch wat helderheid te gaan bieden. Als een vorm van waken dat ertoe kan doen. Omringd door bloemen in haar rietenmandje, gehuld in wat dan heet een lijkwade. Waardoor de zuiverheid van het overlijden die toon treft welke daarbij past. Dat alles dezer dagen in het teken staat van het definitieve afscheid, ook dat speelt een rol in dit geheel. Er zullen woorden aan haar worden gewijd, de kans is echter groot dat deze woorden niet iedereen zal bereiken. En toch is het van belang dat in haar aanwezigheid die woorden worden uitgesproken. Ook ik heb mijn ‘woordje’ klaar, zoals in mijn verleden het Bruno was die sprak in het Kerkje in Bloemendaal. Maar hij sprak toen gediplomeerden toe. Andere tijd in een andere omstandigheid.

Ook mijn woorden zullen, als eerder gezegd, velen niet bereiken. Er valt mogelijk ook wat op mijn woorden af te dingen. Maar het zijn dan ook mijn herinneringen die ik naar voren wens te brengen.

Geen punt van discussie, maar alles zal nooit worden gezegd!