Verheugen!

Het waren nog wat restanten, monumentenzorg is er niets bij. De wortels zijn verdwenen, de verdoving bijkans uitgewerkt en wanneer je met open mond bij de tandarts in de stoel plaats neemt, is het simpelweg een kwestie van je overgeven. En je krijgt een schrijven mee waar de nodige suggesties in staan om ervoor te zorgen dat het geheel weer heelt. Simpelweg de tijd gunnen om het geheel wederom van zijn functie te gaan voorzien. Kauwen, slikken en malen, zacht voedsel dat doet denken aan het voormalige Meulengracht dieet waarbij voor bewerkt eten de mond kon gaan passeren. Ook die tijd heb ik in Santpoort nog meegemaakt, waarbij het gemalen vlees meestal de opgenomen mens niet ten goede kwam. Andere tijd onder andere omstandigheden. Dat neemt niet weg dat er voor vandaag nog iets anders op mijn programma staat. De bar-b-que als afsluiting van het fotocafé. Na een enigszins bewogen jaar, komt het toch weer voor elkaar. Gisteren het portret naar voren gebracht, en die portrettengalerij kan mogelijk anderen over de streep gaan halen. Om ook maar weer eens met dat zwarte doosje aan de haal te gaan. Kleurrijk dan wel zwart/wit de wijde wereld in te gaan trekken. En met thema’s voorheen opdrachten de eigen creativiteit naar voren te brengen. Waarbij niet geschroomd wordt om de meest bizarre foto’s naar voren te brengen. Want ook dat heeft te maken met de geest van de mens die dat knopje bedient. Met andere woorden: we maken ons na de zomer op om ook het aankomende jaar weer aan de gang te gaan.

Sterker nog: ik verheug me er nu al op!