Dierbaar.

Neen, ik ben de beroerdste niet, maar kun je dat zelf beweren? Het antwoord blijft wat in de lucht hangen, maar het is simpelweg een gegeven dat Martin er wederom in is geslaagd om mij voor de eeuwigheid vast te gaan leggen. En dat alles in het kader van de afsluiting van het fotocafé van dit jaar. Een portret en iets wat je dierbaar is. Dat dit het boek van Tolkien betreft, dat verdient toch nog enige uitleg. Ooit begon ik in Santpoort de opleiding tot krankzinnigenverpleging. De B stond voor Bijzonder terwijl de A stond voor Algemeen verpleegkundige. Ik voltooide die opleiding weliswaar met mijn hakken over de sloot toen ik bij pathologie de vraag moest gaan beantwoorden of de larve van een mug boven of onder water te vinden was. Niet zomaar een mug maar een malariamug. Dacht dat ik in een biologie examen verzeild was geraakt, maar in die tijd was een malariakuur (de derde daagse koorts) een poging om mensen met lues (een venerische ziekte) op die manier te gaan behandelen. Dat er op mijn toenmalige stageafdeling mensen waren die onbehandeld aan deze ziekte kwamen te lijden, ook daar heb ik de nodige ervaringen mee gehad. Een 5 was mijn resultaat en de wetenschap dat ik gezakt was zorgde ervoor dat ik al mijn nog beschikbare registers open trok. Psychiatrie en psychiatrische verpleegkunde stonden nog op mijn programma en de wetenschap dat ik wanneer ik zou slagen als derde waarnemend eerste verpleegkundige op de opname afdeling voor mannen aan de bak kon gaan, ook die kans zag ik in de mist verdwijnen. Wat er ooit heeft plaatsgevonden bij de examencommissie daar heb ik geen idee van, maar dat Riet van Rosmalen ervoor heeft gezorgd dat die 5 in een 6 werd veranderd, de mazzel die ik al eerder had meegemaakt toen de rijexaminator een ingreep deed, ik al mijn kunsten onder invloed van de hoeveelheid adrenaline al mijn kunsten kon vertonen en voordat de man wederom een ingreep kon plegen, ik hem duidelijk een slag voor was. ‘Je bent geslaagd, maar op het nippertje…’ Noem het geen geluk, maar meer een samenloop van omstandigheden

3 jaar in opleiding en daarna ruim een jaar op die opnameafdeling. Maar na vier jaar kommer en kwel en andere ellende besloot ik op een zekere dag dat ik even verlost wilde worden van alle (on)gein die ik in de loop der jaren was tegengekomen. Ik besloot om ontslag aan te vragen en werd in deze gehonoreerd. Toen kwam de vraag naar voren op welke manier ik afscheid van zowel de afdeling als van het team waar ik toen deel van uitmaakte. ik vroeg om een boek. Niet zomaar een boek maar een boek van de schrijver Tolkien: ‘In de ban van de ring.’ En kreeg dit boek met de nodige woorden van de mensen waar ik toen mee te maken had. Die staan nog met de nodige woorden in dit boek. En dat boek is mij in zekere zin dierbaar. Sterker nog, wanneer ik het loodje heb gelegd is mijn plan om dit boek mee te nemen naar mijn graf.

Heb ik toch nog iets te lezen voor ik die andere wereld in stap!