Zorg I

Waarom zorg in Nederland?

Een teken van leven. Signalen via sensoren opgevangen trillingen die, in grotere mate versterkt, omgezet in lijnen op een groen verlichte schaal van de monitor.

Een teken van leven. Ogenschijnlijk is hij dood, weggeteerd tot in de laatste tot sterven gedoemde cel. Wijzers op die schaal geven anders aan. Niet wetend dat ook het meest betrouwbare instrument kan falen, zet de nietsvermoedende verpleeghandeltechnicus alle spanning in een beweging op de kluwen draad die de verbinding vormt tussen wezen en instrument. Een schok golft door de ether. Dan de geur van verbrand vlees.

Een teken van leven. Zij wacht, gespannen, de uitslag af en laat de naalden opnieuw tot leven komen. Zacht gekrijs klinkt uit de monitor die een lange strook wit zigzag papier uit de tandeloze bek braakt. Het hart klopt met alle vitaliteit van het leven. Zij kijkt in de levenloze ogen van de man die al die maanden in coma ligt. Zij bevochtigt zijn ogen als haar ogen vochtig worden.

Een teken van leven. Ik weet dat jij bent. Jij, die mij overspoelt door niet anders te zijn. Je stelt mijn zijn, mijn uitspraken. mijn impulsen ter discussie bent er en blijft. Je wijst mij grenzen en vraagt je, in mij af, waar ik mee bezig ben, wat ik wil in dit nu. Ik zeg je ‘het is mij een genoegen’ en jij vraagt je af of ik teveel gedronken heb