een eendII

Nu had dit korte verhaal een heel gelukkig einde kunnen hebben, ware het niet dat de mens heel andere, zeg maar snode plannen met de wilde eenden had.
Een woest keffend hondje kwam geluidloos tussen de bomen vandaan en joeg de wilde eenden, verschrikt, tussen de door de mens geplaatste schermen uit. Het slootje versmalde zich meer en meer, maar de wilde eenden hadden hier geen oog meer voor. De kooi klapte dicht!

Ons eendje verbaasde zich erover dat haar nieuwe vriendjes zo snel weer verdwenen waren, keek naar de kant waar de mens haar beloonde met graan en wit, oudbakken brood.

Het behoeft geen betoog dat ons eendje nog lang en gelukkig overleefde!

P.s. vul voor dat anonieme eendje een strikt willekeurig persoon in en vrees dan met grote vreze wat ons mogelijk te wachten staat!