Zaterdag!


iGer.nl
Een drieluik. Waarin een kleur een rol gaat spelen. Een kleur die een zekere waardigheid vertegenwoordigt. En niet alleen waardigheid. Geassocieerd kan worden met veiligheid. Een kleur die ook regelmatig de krant haalt. Krantenkoppen die dan weer voor zichzelf kunnen gaan spreken. Een kleur ook die mij, op zich, wel aanspreekt. Ook tekstueel is gaan aanspreken. Dankzij die bekende Bergenaar. Of liever gezegd bekende Bergenaren. Waarin de een zich bekwaamde in het schone vak van gymleraar met een voorkeur voor tennis, de ander niet te beroerd was om de snaren te beroeren. En dit vergezeld doet gaan van zijn wat doorrookte, groggy stemgeluid. Een soort Tom Waits ‘Avant La Lettre.’
Een soort van schuilhokkie wie zich achter deze woorden schuilhoudt. Of zich schuilhouden. Om weer eens een ander register open te trekken. Want van toen naar nu en straks naar later kan de lezer van al dit schoon geschrijf ook lang niet altijd blijven bekoren. Voor hen die sneller ademhalen: het is mij tot op heden niet gegund om mijn boodschappen via twitter de wereld in te slingeren en het ziet er, eerlijk gezegd niet naar uit dat dit zich op korte termijn zal gaan voordoen.
Tenslotte sta ik nog stevig met mijn beide benen in het krijt en de lijm waarin Richard dit geheel heeft weten te fundamenteren. Want er glipt nog weleens een viagrabericht tussen de mazen door. En het is aan mij om dit dan weer op stel en sprong naar een andere wereld te helpen. En dat spel heeft ook wel wat van die muis met die olifant die over de brug heenstampen. Waarbij ik me voorstel de muis te zijn.

KUNST

Kunst is niet

om op te vallen

maar de realiteit

zo ongewoon mogelijk

voor te stellen.

De waarde ligt

besloten in wat de

ander ervaart.

Als dat geen kunst is.

KINDERSPEL

Verscholen achter woorden

speelt het gevoel

verstoppertje.

De buutpaal

van het kind

vertelt een

authentiek verhaal.

Het onbevangen kind

ervaart de feiten

raakt niet verstrikt

in het web

van de verklaring.

Tastbaar bezwangert:

gevoel.


iGer.nl

Voor de beide andere delen deel ik nu een laatste woord met JU.
Tenminste voor vandaag. Met hoeveel routine heeft Ju vandaag nu weer de wereld naar JUW hand weten te zetten” Of was het juist de routine van de wereld die jou naar haar hand zette” En kom JU, al handlezend tot de ontdekking, dat driekwart van de tijd die Ju vandaag te besteden had opging aan de routine van de zaterdag” Het uitslapen” De weekboodschappen” De keuze tussen met de hand dan wel de wasstraat” De ramen die gelapt moesten worden” Het vlees dat voor morgen in de pan verdwijnt opdat morgen die man weer verschijnt” De man die het vlees snijdt” De bos bloemen die wacht” Het extra glaasje dat geschonken wordt” Nog maar een extra zak chips” (Deze week drie voor de prijs van twee!) De extra verse groenten”(Gisteren nog op het land, vandaag verpakt in een eergisteren krant!)
Nog een extra kopje koffie. Een taartje erbij. Om toch die sleur van de week te doorbreken. De televisie UIT! Van couver lezen we maandag wel weer! En van dat goud: Sven schreef geschiedenis door een foutje. Svens goud zal wel verloren gaan, maar van dat foutje niet. Ook Svens naam staat nu met een zwart randje naast de naam van Hilbert. Maar die had zijn naam niet tegen. Hij reed onder de naam van der Duim. En wat daar niet allemaal uitkwam”
ROUTINE
Uit den vreemde
klinken
holle stemmen
wezens, ontdaan
van voor- en achterkant
de nijvere, dappere
handen
wapperen, gesjouw
van de ene
naar de andere kant
dag, de dagelijkse
routine, de smaak, geur
ontbinding
tijd, de herhaling
en het eeuwige gezever
raak ik vandaag mijn plasje
kwijt
raak ik hen, als ik niet
oppas,
leven zij nog steeds,
wanneer zij al lang
aan de dagelijkse routine
ontglipt
zijn.


iGer.nl
Pas op: voor je het weet is het weer avond! Zaterdagavond en hang je weer voor die BUIS/FLATSCREEN/SCHERM je”