Zorg II

Maskers, die wij allen dragen, kunnen vallen en weer andere maskers tevoorschijn toveren. Jezelf zijn kent zoveel beperkingen, roept zoveel nieuwe vragen op dat het vaak makkelijker lijkt om het beeld dat weer een ander heeft te bestendigen. Leven biedt daardoor een rijk palet aan kleurschakeringen: vaak houd ik primaire kleuren in stand en gebruik dit als uitgangspunt om de basis van mijn bestaan te duiden. De discussie die daaruit voortvloeit gaat ten koste van het wezen. Wij weten dit van elkaar en daardoor onthouden wij elkaar dit weten. Dit is zo voorspelbaar vanzelfsprekend dat wij, jij en ik in een oergezonde achterdocht deze twijfel aan de logica als terloops, wat achteloos, wederom ter discussie stellen. Niet altijd in het besef hoe deze hernieuwde vraagstelling bij de ander overkomt.

Ik heb dit niet bij jou en twijfel daardoor niet aan jouw oprechtheid. Voor mij is dit dan ook niet ‘zomaar’ een uitspraak, maar een vrij fundamentele/principiële, los van het gegeven dat principes niet veel meer zijn dan ononderbroken strepen op mijn asfaltbaan. De wetgever kan niet iedere overtreder van zijn/haar uitgangspunten straffen: mocht echter iemand zich over de ononderbroken streep bewegen en men wordt gesnapt, zal men de consequentie van die keuze moeten dragen.

Als ik stel dat het genoegen geheel aan mijn zijde ligt…