woorden

Herinnert ju deez’ woorden nog”

Dicht. Dichter. Dichterbij. Nog dichterbij. Nog dichterbij dan dicht erbij kom jij! Ja, JIJ!

Als entreetje. Naar de toekomende tijd. Want ju zult het zonder woorden moeten doen. Nu moet ju natuurlijk helemaal niets en kan ik hooguit met wat plaatjes proberen de voorspelbaarheid van de dag wat te doorbreken, dan nog is het de vraag of ju die doorbreking wel op prijs stelt. Een periode zonder woorden wil nog niet zeggen dat er geen dialoog zou kunnen ontstaan. Mogelijk dat de beelden een verleden weer weten te activeren, laat staan dat juist door beelden de zoete herinneringen weer tot leven komen. Want de mens is, wat dat betreft, een curieus wezen. Waar het zoete prevaleert zal het zoute altijd achter de hand worden gehouden. We kiezen nu eenmaal liever voor de leuke dingen dan stil te staan bij de beschadigingen die we onderweg hebben opgelopen. De littekens die ons herinneren aan de rampspoed die ons in het verleden overkwam.
Nu ik deze woorden schrijf en ju dit leest, staan we bijna op de drempel van gisteren. Het is dan ook de maandag bloes die mijn geest weet bezig te houden. Waarbij de temperatuur een relatieve invloed op dit geheel weet uit te oefenen. Want dit is toch mijn weertje wel. Het gevoel wat ik voor het gemak schaar onder dat zuidelijke ‘morgen’ gevoel. Het ‘Eile mit Weile’ wat iedere rechtgeaarde Duitser zal omschrijven als ‘haast U langzaam.’ De slak die weet van paraderen. De snelheid waarmee de haas aan de loop gaat. De hagel die nog veel sneller gaat. En de jager die daar zijn hond op afstuurt. Heeft leren apporteren. Daarna keurig in een zithouding de tijd afwacht. Geduld uitoefent. En daardoor de slak weet te verslaan. Althans voor even in de tijd…
Gymnastiek. Hersengymnastiek. De toestellen die ik weet te beheersen, het gemak waarmee ik mijn verrichtingen beoefen en de betrekkelijke inspanning die ik laat zien. Een makkie in de ogen van de ander en de moeilijkheidsgraad daalt dus beneden alle peil. Eensklaps dient zich een mogelijkheid aan en ik maak juist van die gelegenheid gebruik. Omdat ik mijn geest in beweging wens te houden. Opdat ik niet verdwaal in andere gedachten… De minder positieve…
Nu valt wel vaker de laatste tijd het woord positief in mijn directe omgeving. Het zal dan ook in de juiste zin bedoeld zijn, alleen… Waar berust de mogelijke twijfel op” De waarheid van een mens van alledag te zijn is en blijft een gegeven. Een opmerkelijk gegeven. Juist door het feit daar niet constant bij stil te hoeven staan. Slechts op die momenten waarop de kwetsbaarheid van diezelfde mens zich voordoet. Het ene ogenblik wat door de omstandigheden wordt achterhaald. Door dat ander ogenblik. De uitslag waar niet op gehoopt werd. De hoop die alsnog gaat varen. Niet direct naar de overkant. Wel op termijn. Mijmeringen in zekere zin. Met overdenkingen. Met realistische opmerkingen. Met suggesties omtrent hoe te zien. Of hoe te kijken. Desnoods zaken te gaan vergelijken. Ook dat doet deugd! Maar gelijktijdig is dar dat andere. Woorden in de tijd.
Gelijk ook deze woorden getuigen van vergankelijkheid. Want wat indien ik deze site niet weet te continueren” Ja, het ligt allemaal wel ergens vast. En ja, het is een mogelijkheid om met de wereld in contact te blijven. En ja, het heeft mij ook door de afgelopen jaren heen geholpen. En helpt me nog steeds! Door mijn tijd en aandacht op te eisen. Door die al eerder aan de orde gestelde dwang. Door te blijven delen. Door een bepaalde mate van ongerustheid die zich bij deze dan wel gene voordoet. Waar dan weer gerustheid voor in de plaats kan komen. Door op dit pad mogelijk een spoor achter te laten. Mijn pad…
Geen vreemde te zijn die verdwaald is, maar een bekende te worden die ju nu groet en verder een aangename dag dan wel reis wenst. De woorden die ik tot mijn beschikking heb. De zin van mijn bestaan die tot mijn beschikking staat. Het pad wat ik heb afgelegd. Het ongekende pad wat voor mij ligt. De onbekende paden die ik nog meer mag gaan ontdekken. De tijd die tot mijn beschikking staat. En het feit dat ik die tijd koester. Op mijn manier. En mag delen. Met al die anderen. Van zo dichtbij tot wat verder af. Door mijn geheugen te raadplegen. Door mijn zaken neer te schrijven. Slechts één plaatje. Omdat ik op deze dag met woorden de gaatjes vul.


iGer.nl