Vraagtekens.

En zo stort mijn droomwereld in elkaar. Ik stond er niet bij stil en keek er ook niet naar. Ik diende het geheel uit handen te gaan geven. En ook die poging is mislukt. Dat mijn verzamelde wereld een bestemming elders gaat worden, misschien doe ik daar anderen wel een genoegen mee. Maar dan nog geeft het mij een onbevredigend gevoel, waar ik in de loop der tijd wel weer een plekje voor ga vinden. Hoewel, ook dat is en blijft een vraag. Al eerder gaf ik aan dat loslaten een deel van het leven is. Dat ik dit ook zelf zal moeten gaan oplossen. Een plekje op termijn kan gaan geven. Maar dat dit plekje een gat zal zijn, dat is ook wel zeker. De vulling laat zich immers niet leiden. Mogelijk dat een vorm van lijden voor die vulling garant kan gaan staan. Maar ook dan blijf ik met de nodige vraagtekens achter.

Wanneer die vraagtekens uitroeptekens gaan worden, desnoods neem ik die mee in mijn graf.