Pompen of …

‘The end of the show, i hate to see you go, but it’s all over NOW!’ Was ooit een nummer dat ik met een bepaalde regelmaat in Schagerbrug naar voren bracht. Het had te maken met afscheid nemen en het feit dat ik een boek onder die titel heb geschreven. Maar het werd mij verboden om daar ruchtbaarheid aan te gaan geven, waardoor ik nog een veelvoud op zolder heb staan. Dat de Cats hier furore mee maakten, dat is dan weer een ander verhaal. En van verhalen krijg ik niet genoeg. Het zijn niet altijd beslommeringen die mijn dagen weten te vullen, dat ik wat steken laat vallen is dan wel weer een feit. Wanneer er dingen die ik apart had staan toch zijn verdwenen. En waar ik dan later weer op terug ga komen. Dat dit alles te maken heeft met de ruiming op zolder, dat ik dingen uit handen heb gegeven, draagt ook niet bij in het geheel der dingen.

Gelijk ik vandaag wederom naar de huisarts ben geweest en zij mij hydropleisters heeft voorgeschreven in de hoop dat mijn knie dan eerder hersteld. Mag er een week blijven zitten, waardoor letterlijk de spoeling achterwege kan blijven. Neen, ik voel me bepaald niet zielig maar heb wel de neiging om verder in mijn schulp te kruipen. Of tijdelijk onder een steen te gaan huizen. Maar ook dat schiet bepaald niet op, maak gewag van de spullen die verdwenen zijn en krijg dan een mail waarin mij het een en ander verweten wordt. Alsof ik daar op zit te wachten. Wachten kan ik in het algemeen wel opbrengen, maar waar ik het gevoel heb dat er in mijn nek wordt gehijgd…

Goed ik schrijf mijn frustraties op mijn weblog opdat ik op een ander tijdstip dit nog eens rustig na kan gaan lezen. Het houdt mij enigszins staande en de wetenschap dat het op een ander moment goed zal gaan komen, heeft iets weg van een reddingsboei.

Het blijft voor een belangrijk deel heel simpel: pompen of verzuipen!