Voorschot.

Niemand kan een voorschot nemen op zijn of haar toekomst. Het is ook iedere dag afwachten of je het einde van die dag wel haalt. En wanneer je dit een keer niet haalt, ook dan is er in ieder geval een iemand niet langer aan boord. En maken de nabestaanden zich op om afscheid te gaan nemen. Dat dit gepaard gaat met de nodige tranen en ook met een spontane lach, valt zeker niet uit te sluiten. Afscheid nemen bestaat wel, hoewel er een lied is dat dit ontkent. Wat in ieder geval wel zal gaan opbloeien zijn de herinneringen die zich in de voorgaande periode hebben voorgedaan. Herinneringen in kleur maar ook herinneringen met een zwart randje. Gelijk het leven zich niet altijd rooskleurig voordoet. Maar wanneer er sprake is van een ernstige ziekte, een ongeval dat zich voordoet kun je je niet altijd wapenen tegen die tijd. Veelal geen tijd om stil te staan in dat moment omdat er van alles geregeld moet worden. Hoe ben je verzekerd, met welke uitvaartvereniging ga je in zee, kan er wel of niet met as gestrooid gaan worden of dien je simpelweg een verbod uit de weg te gaan? En dan die ene vraag welke zich niet laat beantwoorden: ‘is er leven na de dood?’ En als dit zo zou zijn, hoe ziet dat hiernamaals er dan uit? Zijn het paleizen die verschijnen, is er sprake van een hereniging op een totaal ander vlak, hoeveel levens heb ik eerder geleefd en heb ik alles geprobeerd om een zo menswaardig bestaan achter mij te laten? Deed ik er goed aan om op mijn tijd met de dood voor ogen te gaan dansen? Of raak ik onderweg steeds meer dingen kwijt? En hoe zullen mijn nabestaanden zich staande weten te houden? Vragen dus waar geen zinnig mens direct een antwoord op heeft.

En eigenlijk is dat maar goed ook. Want te leven met de wetenschap dat de dood op een ieder wacht, is al meer dan genoeg!