(on)GEREGELD.

Geregeld heb ik de behoefte om met minder woorden mijn gevoelens naar voren te brengen. Zeg niet dat ik een dichter ben, zeg niet dat ik om een verhaal verlegen zit, zeg niet dat ik als columnist furore maak, zeg liever niets wanneer ik woorden achter laat. Wat dan weer de noemer is van een van de gedichten waar ik je mee confronteer.

WOORDEN ACHTER LATEN.

Als ik het ooit opnieuw kan doen
hoe zou ik dan…?
Een ander ouderpaar, een wieg
op een andere plek beginnen?

Veel leren en de beste zijn
heel veel ambitie tonen?
Status en de roem omarmen
zichtbaar beter dan de anderen?
Aanzien en bekendheid scoren, adoreren
mij die anderen?

Als ik het ooit opnieuw zou doen
doe ik het net als toen ik begon
begin ik net zo goed als nu

ik zo bezig ben!

KEUZE.

De ommekeer in mijn leven
vond iets voorbij het midden plaats:
veertig was ik veertig dacht ik
toen de baas:

een leeftijd waarop carrière maken
reeds voorbij het reguleren van mijn leven,
gedachten aan mijn experiment mijn
geestkracht bloot te stellen
aan al wat anders is en zo gewoon
wordt normaal abnormaal en
abnormaal gewoon.

Het keren van de kansen
psychisch stabiel
psychisch labiel
gevoelens sterk verdrongen
ongemak wat mij in mijn zijn
overspoelt, de rotzooi jarenlang
bewaard eruit vliegt:

ik bedaar midden in de
maalstroom van mijn keuze!