Vaart!

Niets is onmogelijk. Want voor je het goed en wel beseft, word je van alle kanten beduveld. Martin heeft er soms een handje van, wat hij weet vast te leggen vraagt soms verbeelding en geregeld om bewerking. En dat laatste kun je gerust aan hem overlaten. Hij legt het een vast, verwerkt dit in zijn hoge nest en voor je het goed en wel beseft ligt daar spontaan een ei. En dat ei ligt er niet voor niets: wacht op die twee andere eieren en kleurt dan als een, jawel,
PAASEI!

Zomaar weer wat flauwekul, in afwachting van het aanslaan van de antibiotica, het luieren wat ik liever niet doe en het gegeven dat van alles in beweging is, behalve ik. Het is laagtij terwijl het bij anderen mogelijk hoogtij is. Dat neemt niet weg dat ik me nog steeds weet te vermaken binnen de mogelijkheden welke zich voordoen. Een column geschreven waarbij ik refereer aan een zangeres die met een hoedje, vlaggetje en een toetertje ooit furore maakte. Zij was de partner van Wim Kan. Waardoor de politiek die ik nog kende uit mijn verleden toch weer een plekje vond in het heden. Dat wil zeggen dat lokaal meer nationaal aan het worden is. Maar ook daar heb ik weinig invloed op, hooguit dat ik dit zijdelings naar voren blijf brengen.

Waardoor dit bericht er even toe doet, voordat het weer verdwijnt in de ‘vaart der volkeren!’