Uitslag.

Ik had mij ingesteld op een iets andere uitslag. Helaas gaf de uitslag een lager cijfer aan. Terwijl ik toch al een tijdje staalpillen gebruik, dat eetlust mij voor een deel ontnomen werd en dat ik desondanks toch bleef volharden in het doen van dingen. Maar ook dat kostte mij de nodige energie en ontdekte ik dat mijn batterij geregeld leeg was, gelijk ook mijn telefoon ditzelfde aangaf. Maar met een telefoon kun je direct aan de slag, een kwestie van een stopcontact op te gaan zoeken en het opladen vind in de regel gelijktijdig plaats.

Zo werkt het echter niet in mijn lichaam en het feit dat ik toch naar de dokter ben gegaan, zorgde ervoor dat ik foto’s heb laten maken en ook mijn bloed heb laten prikken. De uitslag was wederom wat teleurstellend, maar het verklaarde veel van het gebrek dat ik de laatste weken naar voren bracht. Wat de oorzaak is nog geen idee, het vermoeden bestaat dat het toch iets in mijn maag zal zijn. Had ik net het plan om de cursus ‘omgaan met teleurstellingen; opgevat gaat die cursus wederom niet door. Maar voor de rest hoor je mij niet klagen, het is zoals het is en komt tijd dan zal de raad ook wel weer komen. En waar ik boekdelen had kunnen schrijven, ook dat is mij op dit moment niet gegeven. Of het moet zo zijn dat er ergens in de toekomst mij nog het een een ander te wachten staat. Gelijktijdig is het voor mij nog steeds een uitlaatklep om iets van mijn huidige zijn toch naar voren te kunnen brengen. Edoch, wat de aankomende week mij nog te wachten staat, eerlijk gezegd geen idee. En wanneer er gesproken wordt omtrent het feit wat we gaan eten, heb ik meer de neiging om alle voorstellen aan mij te laten passeren. Maar ik moet eten, blijf drinken en mijn geest verblijden met de dingen van alledag. Hoewel ook daar de neiging bestaat om het geheel in zijn geheel aan mij voorbij te laten gaan. Dat lezen een ding is, dat lettertjes mij nog steeds tot de verbeelding spreken, dat het oud ijzer is dat het lood gaat omkleden en dat het niet iedereen gegeven is om mogelijke frustraties op deze manier weg te gaan spoelen, de douche was een openbaring en het krukje bracht uitkomst. Maar dat Ria zich voor een belangrijk deel in de hoedanigheid van zorgverlener terecht kwam, ook daar heb ik me maar in te schikken.

Jawel, het is even slikken maar wanneer ik dan weer in de kleren te vinden ben…