Scheet!

Ook mijn logeerpartij kent een einde. Dat wil zeggen dat ik weer huiswaarts ben gekeerd en dat ik node afscheid nam van zus, zwager, de katten en de natjes en de droogjes die mij werden aangeboden. De reden: Marjolijn staat aan de vooravond van haar onderzoek dat ik een week geleden mocht ondergaan. En dan kun je het beste zo weinig mogelijk aan je hoofd te hebben. Althans dat is mijn ervaring.

En wat het zo bijzonder heeft gemaakt? Dat ik mijn eigen plan mocht trekken, de natjes en de droogjes zich geregeld voordeden en dat niet praten en genieten van de stilte ook een rustgevend, ontspannen gevoel naar voren brachten. Nu zit Marjolijn in het schema van de voorbereiding, heeft zij van een laatste lunch genoten (hoewel wit brood haar geen genoegen doet) de smeerkaas ervoor heeft gezorgd dat het toch nog wat behapbaar was en ik geen idee heb wat ik vanavond zal gaan eten. De illusie dat ik wel wat kilo’s zou gaan aankomen, hooguit wat grammen in totaal.

En waar mijn darmen een tijdlang leeg waren, zowaar ik heb ‘gescheten.’ En dat was na een aantal dagen zonder van de plee gebruik te hoeven maken, een figuurlijke verademing. Om met woorden van wijlen Herman Brood te eindigen:

‘maak van uw scheet, een donderslag’ uit de tijd dat de breedbekkikkers een singletje opnamen!