Barrel…

Wanneer eenvoud het kenmerk is van het ware, is het meervoud van iets een waar drama. En wanneer het ego op de voorgrond is komen staan, zal het altruïsme waarschijnlijk schipbreuk gaan leiden. Want in de huidige wereld heeft het veel weg dat het omzien naar een naaste op een dwaalspoor terecht is gekomen. En dat de wereld als zodanig monddood wordt gemaakt, door luyden die overtuigt zijn van hun eigen kunnen. Zich zelfs verbeelden dat zij in aanmerking kunnen komen voor een prijs. Geen nobele prijs maar een Nobelprijs. Waar Edisons om diverse oren vliegen, de Gouden kalveren nergens in de wei te vinden zijn is het een genoegen om toch weer met wat werken van mijn zus naar voren te komen. Dat zij zich uitleeft in haar kunsten is nu eenmaal niet iedereen gegeven.

Maar dat haalt het niet bij de levende have. Mevrouw scharrelt als Barrel geregeld wat rond. Dat wil zeggen dat zij de voordeur uit en de achterdeur ingaat. Dat ze aandacht vraagt door haar gemiauw, dat ze het liefst op kussens ligt wanneer iemand de stoel verlaat en dat de warmte haar in zekere zin niet deert.

Dat ze te beroerd is om de kat van de buren weg te jagen en rustig haar voederbakje leeg laat vreten. En dat ze zich in de regel niet bemoeit met andermans zaken en voor het oog constant haar eigen gang gaat. Ook niet te beroerd om op schoot te gaan liggen en dat een aai over haar bol laat welgevallen.

Een goed en zinnig voorbeeld voor de mens die op dit moment veel steken laat vallen. Heb haar nog niet gezien in een gebreide jas…