Afscheid nemen…

Wat kunnen mensen er toch een klerezooi van maken. Waarbij het licht in de ogen van een ander niet wordt gegund. Waarbij de mensheid niet veel meer doet dan ‘ik stond erbij en keek ernaar.’ Afwachten is een mogelijkheid om je te onttrekken aan een verantwoordelijkheid laat staan dat wenselijkheid nog in het woordenboek te vinden valt. En heel eerlijk gezegd: ook ik maak mij daar schuldig aan. Niet dat ik daardoor in botsing kom met mijn geweten want voor zover ik weet heb ik nog steeds een geweten. Eigenlijk een bijzonder woord wanneer je het aantal lettergrepen uit elkaar haalt. Ge we ten. Weet ik wel wat daaronder wordt verstaan of dien ik daar een slag naar te slaan. En wat ik ooit allemaal heb geweten, ook dat is voor een groot deel versleten.

Tot gisteren. Kreeg een bericht van een oud-leerling van D & B. Waarbij zij mij liet weten dat een medeleerling van die toenmalige groep is overleden. En dan komen de herinneringen weer naar boven. Dan zijn het zaken die ergens in mijn brein verscholen lagen. En zie ik weer momenten voor me die we mochten delen. Niet dat ik van al die leerlingen de namen nog ken, maar meer de omstandigheden die zich toen voordeden. Dat ik mijn docentschap niet altijd serieus nam, dat ik mijn geestelijke creativiteit uitermate kon uitleven en mij niet altijd op de gebaande paden bevond, ach het bracht me veelal vreugde wat gepaard ging met het nodige verdriet. In zekere zin een rijkdom maar het moment waarop het diploma werd uitgereikt was ook een afscheid. En met afscheid nemen heb ik nog steeds de nodige moeite. Daar kan het Goede Doel wel een prijzenswaardig nummer over geschreven hebben en kijk niet vreemd op wanneer ik juist dit nummer op mijn lijstje heb gezet.

Voor wanneer IK er niet meer ben…