Op mezelf!
AFSCHEID NEMEN.
In het schemer duister
met zicht op het licht
voel ik mij verplicht
om alles los te laten.
Wat is waar en wat niet
waar laat ik mijn verdriet
en ben ik wel in staat
om als een vergeet mij niet
te blijven wandelen op het pad
de sporen die ik achter liet.
Wie doet mij na
waar is het gevaar
dat menigeen weet te omarmen
voor je weer verder gaat?
Ik kijk niet om naar mijn verleden
treed wederom in het heden
en zie met een blij gevoel
de weg die voor mij ligt.
Want gisteren is weer voorbij
en ook dat gaat haast vanzelf
vandaar dat ik vertrek
op een punt in mijn gegeven leven
wat kan ik morgen dan weer beleven?
De vraag laat zich nu raden
valt er iets nog te versmaden
of dien ik hoegenaamd
te lezen in de krant
van allen die mij voor zijn gegaan
waar laat ik dan de traan
van vreugde en verdriet
van alles dat ik achterliet?
Geenszins heb ik de bedoeling
dat alles wat ik achterliet
een plek kan krijgen straks
wat ligt in mijn verschiet
nu ik weet wat ik achter liet!
0605-ikWik-2026 / 79
