Loslaten…

Door 23 april 2014

Ik leg enig gewicht in een mij niet bekende schaal. Dat klinkt als een feitelijke daad, terwijl dit meer in overdrachtelijke zin bedoeld is. Het feit deed zich in het verleden voor en om mij omtrent deze ‘daad’ bewust te zijn en ook te blijven, had ik een steen om mijn hals gebonden. Weliswaar aan een lang leren ketting,met een paar knopen erin, maar dan nog. Geregeld wierp die steen, van Franse komaf en gevonden op een niet nader te benoemen strand een glimp op de buitenwereld door tussen de knopen van mijn overhemd naar buiten te treden, maar voor die buitenwereld bleef mijn binnenwereld op slot. Een periode naar voren brengend waarop ik, op een in andermans ogen onbetamelijke manier, gestalte probeerde te geven aan de omgang en de reactie van psychiatrisch gestoorde medemensen. De keer dat ik niet alleen me diende te verantwoorden omtrent de inhoud van ‘Afscheid’ en de daar formeel aan gekoppelde berisping met een proeftijd van twee jaar in ontvangst mocht nemen, maar die keer dat ik voor de klas mijn bovenbroek heb laten zakken. Een overhemd droeg die tot mijn knieen reikte en de, voor de tweede dag van het begin van hun opleiding studenten de vraag stelde wat zij zouden doen wanneer iemand op de afdeling zo in hun blikveld zou geraken. Dat met met oog op de volgende dag, een woensdag, waarop de verschillende instituten die kersverse leerlingen op de afdeling zouden gaan verwelkomen. Ik werd gedropt dan wel gedeporteerd naar Amsterdam om mij daar, als vervanger van een drietal te lozen collega’s, met lessen aan de verschillende niveaus bezig te gaan houden. Collega Coulier noemde dit de Koninklijke weg maar ik heb deze weg uiteindelijk nooit gevonden.

IMG_1023 (1)

 

Onderweg. Dat is de titel van de omslagen die ik van Pauline Bakker mocht ontvangen. Dat bracht mij op een spoor. En dat spoor wordt letterlijk, wanneer ik me realiseer dat Bruno aan de vooravond van zijn Queeste staat. Wij hadden elkaar kunnen ontmoeten en elkaar ook waarachtig kunnen begroeten, ware het niet dat ik had vergeten om mijn telefoon te checken (met een lege batterij, blijft het scherm doodgewoon zwart) en liep ik rondjes en zat Bruno te wachten tot… Neen, Sint Juttemus is het net niet geworden! Toch hebben wij elkaar nog gesproken, heb ik fysiek mijn pakje op de pakketpost gedaan en hoop ik… dat gewicht zal hij misschien mee gaan torsen. Mijn molensteen die misschien ergens onderweg een eigen weg zal inslaan. Maar om dat gewicht juist vandaag te kunnen boekstaven…

IMG_1024 (1)

Op voorhand bedankt! Al was het alleen maar door het feit dat loslaten een wezenlijke rol in dit geheel zal gaan spelen. LOSLATEN. Het gaat mij soms voorspoedig af…

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 23 april 2014 om 21:08 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.