Loslaten.

Niet alles kent een eeuwigheidswaarde. Want ook dat woord is een rekbaar begrip. Wanneer anderen zich buigen over de spullen die ik in de loop der jaren heb aangeschaft, wil dat nog niet zeggen dat ik daar node afscheid van neem. De eerste dag en een deel van het geheel is verdwenen. Waar ik ooit waarde aan hechtte, dat wordt nu verleden tijd. Bijkans voltooid verleden tijd. Dat neemt niet weg dat ik voor een deel ze nog een keer zie passeren. Waar ik ooit belangstelling voor koesterde en de nodige pecunia over de toonbank heb zien gaan, ach het blijft nog steeds het slijk der aarde. Dat er een steen in mijn maag te vinden valt, ook dat is een deel van het geheel. Neen, niet direct de behoefte om mijn maag te gaan vullen, laat staan dat ik op een andere manier mijn zinnen weet te verzetten. Het is geenszins zinsbegoocheling laat staan dat mijn voornemen nu door anderen wordt gedaan. En ik me niet over het geheel druk hoef te maken. Dat het een puinzooi is geworden, dat komt door het fysieke ongemak dat mij is overkomen. Dat ik daar melding van maak is een uitlaatklep waardoor ik dit gebeuren in de tijd terug zal kunnen lezen. Want lezen blijft een deel, een ander deel laat zich raden. En waar raadselen zich kenmerken door het feit dat de waarheid niet altijd te achterhalen valt, ook daar valt op termijn wel weer mee te leven.

Want leven is ook een vorm van loslaten!