Komt tijd, komt…

‘Morgen kan ze zwanger zijn, kan ook nog vandaag. Kan van een behanger zijn, of van een Franse zanger zijn of iemand uit Den Haag…’ Kom even terug op de foto van gisteren. Jawel, ooit genomen in Den Haag. In de buurt van het fotomuseum, waar ik een niet gebruikte telefooncel tegen het lijf liep. En over lijf gesproken, we pakken geregeld de auto om van huis naar het ziekenhuis te rijden. Het heeft er veel van weg dat ik een abonnement heb genomen. En in wezen is dat ook zo. Wederom een onderzoek nadat gisteren een bezoek aan een vaatchirurg op het programma kwam te staan. En vandaag wacht mij wederom een onderzoek. Naar mijn vaten en zeker niet naar Kaninefaten. Die zorgden in het verleden voor de nodige poespas, terwijl ze in de loop der tijd zijn verdwenen. Heb het idee dat ik me maar moet overgeven aan de goede bedoelingen die artsen met mij voorhebben. Maar dat ik daar op zit te wachten is een totaal ander verhaal. Mijn verhalen zijn ogenschijnlijk een dagboek aan het worden. Heeft te maken met te weinig prikkels. Om daar wat aan te gaan doen, daar heb ik eerlijk gezegd geen idee van. Natuurlijk gaat mijn lijf al ruim 79 jaar mee, is het zonneklaar dat mijn vaten zich verharden en dat ook cholesterol hier een rol in speelt. Of dat mijn peukies ervoor zorgen dat het geheel langzamerhand naar de knoppen gaan. Dat ik me daar niet zo druk over maak is weer een ander verhaal. Je leeft maar een keer en wanneer je de geneugten des levens voor een belangrijk deel achter je hebt gelaten, moet je het doen met de mogelijkheden van alledag. Ook daar valt wel weer mee te leven, was het alleen maar omdat je weinig andere keuzes hebt. Je slaapt, je ligt te bedde, je wast jezelf en vergeet geregeld om je tanden te poetsen. Je snoept wat, eet niet altijd even verstandig en kijkt niet vreemd op wanneer je in de spiegel kijkt, je geen billen meer ziet. Of dat je haar de kans krijgt om wederom maximaal uit te gaan vallen. Het weer doet er niet zoveel meer toe en de boeken die je geleend hebt, kunnen je niet allemaal bekoren. Probeert een onbekende schrijver, staat versteld van de woorden die zij tot hun beschikking hebben en slaat er zelf maar een slag naar wanneer je weer eens een gedicht in rijmvorm naar voren brengt. Of wederom een column schrijft. Dat gaat me nog geregeld goed af, de wetenschap dat ik geen idee heb wie tijd aan mijn schrijfsels spendeert, is dan weer een ander verhaal. Neen, het brengt mij niet op straat en kluistert me nog steeds aan huis. Ook daar ben ik niet echt rouwig om, maar liever zie ik me weer in een stad dan wel een museum dwalen.

Komt tijd komt raad, maar zo vergaat het mij op dit moment!