Soms…

Wat niet is, kan altijd nog komen. En wat je niet weet, hoeft je niet te deren. Of, zoals vandaag een bezoek brengen aan een vaatchirurg. Vroegtijdig opstaan en wederom naar die gebruikelijke locatie. Te vroeg waarschijnlijk om het af te gaan ronden met een ijsje, maar mogelijk in de loop van de dag een andere mogelijkheid. Geen idee wat de andere mogelijkheden zijn, hooguit dat ik de prak van gisteren wederom vandaag tot mij ga nemen. Witlof met ham en kaassaus voorzien van de nodige piepers. Geenszins maagvulling, maar meer een mogelijkheid om Ria de gelegenheid te geven een bezoek aan haar moeder te gaan brengen. Waarbij Rob en Mar het genoegen hebben om met moeder Corry op stap te kunnen gaan. Dat zij zich daarop verheugd is nog steeds een goed teken. Alhoewel haar fysieke toestand afneemt, gezien het feit dat ze gevallen is en de nodige pijn dient te verdragen. Dat zij stevige pijnstillers krijgt die mogelijk ook invloed hebben op haar brein, geen kleinigheid op deze leeftijd. Niet dat zij daarin berust, maar dat het effect heeft op haar fysieke gesteldheid is bepaald niet uitgesloten. Ik geef het je te doen op 95 jarige leeftijd. Dat ik wat aan het klungelen ben is ook een veeg teken. De wetenschap dat ik nog niet weet wat mij te wachten staat, is geenszins verontrustend.

Maar soms valt het mee, en soms valt het tegen. Niet altijd zon, maar ook geregeld regen!