HHV

De tram. Die vervoert ons van hot naar her en voor je het goed en wel beseft stopt de tram voor het fotomuseum. Waar overige delen van Nederland op buien worden getrakteerd, de wateroverlast alleen maar toeneemt, genieten wij in het zonnetje op een terras voor dit museum. Bruno aan de Leffe en ik zowaar aan een Duvel. Waarbij ik direct weer moet denken aan de boeken van Aspe waarbij van In allereerst zich bedronk aan Duvels voor deze werden veranderd in Omer’s. Maar aan zijn reeks boeken kwam een eind toen hij werd ingehaald door de DooD. Wat kon ik van zijn verhalen genieten en waar zijn plaats nu wordt ingenomen door de schrijver Jo Claes die zijn hoofdfiguur in Leuven met de nodige moorden weet te confronteren. Te weten dat Bruno daar gestudeerd heeft, maakt het zo bijzonder. Heb hem alleen nog niet weten over te halen om deze schrijver in zijn reeks naar voren te gaan brengen. Eigen en wijs zijn woorden die niet direct in het potje gaan vallen…

Niet dat dit ertoe doet, het gegeven dat wij allereerst van het drankje en het zonnetje genieten, zorgt er wel voor dat slechts een half uur ons rest om dit museum te gaan bezoeken. Het zijn dan ook wat beelden die een toelichting nodig hebben. Vrouwen en kinderen herdenken op een bepaalde manier hun vaders en zonen, broers die gedood zijn. Een poging om na de dood het leven te gaan vieren. En doen dit op een bepaalde manier. Drinken uit kleine kommetjes, eten met hun handen en proberen op die manier bepaalde wrange vruchten te gaan plukken.

En al die slachtoffers worden op die manier vanuit de dood weer in het leven geroepen. Weliswaar mijn interpretatie, een poging om al dat leed als het ware behapbaar te maken. Het verdriet dat men diende te verwerken, de rouw welke genadeloos om zich heen sloeg en het blijven herinneren en herdenken aan alles wat voor die tijd zo vanzelfsprekend was. Waar je niet altijd bij stilstond en je je overgaf aan een voorspelbare sleur van alledag.

Het zijn schrikbarende beelden en ik beperk mij tot een overzichtsfoto en ga ervan door met een abstracte vorm van herdenken.

Om met woorden van Neeltje Maria Min te eindigen: ‘voor wie mij lief heeft, wil ik heten.’