HHVI

‘… om ze toch maar iets waardevols mee te geven, in een wereld die constant fluctueert’. Waar geen peil op te trekken valt laat staan een pijl zichtbaar wordt. Dat neemt niet weg dat er zaken zijn die de aandacht dienen te trekken, waarbij KUNST met hoofdletters wordt geschreven en waar de toeschouwer wordt geconfronteerd met afbeeldingen die er niet om liegen.

Want in het verleden maakte men niet zo’n kabaal omtrent een mensenleven en ook dat is in de huidige tijd niet veel veranderd. Een zwaard was voldoende om een mens letterlijk een kopje kleiner te maken, en wanneer het hoofd op een schaal te pronken werd gelegd, kon die schaal naderhand niet voor etenswaren meer gebruikt gaan worden. En neemt mijn fantasie weer een vlucht. Voor je het goed en wel beseft wordt ook dit epistel een klucht, zeker wanneer ik vlucht en klucht aan elkaar ga koppelen. En dan komt automatisch weer een lied in mijn geest naar boven: ‘vluchten kan niet meer, vraag me niet waarom… ‘ en laat ik de rest van die tekst lekker verdwalen. Want ook verdwalen is menselijk. zeker wanneer dit mensen betreft waarbij de geest in mist verdwijnt. De gatenkaas niet alleen uit Zwitserland wordt betrokken, zich ook nestelt in het menselijk brein.

Met andere woorden: kom nog even terug op het Museum van het Boek waarbij ik juist deze beelden heb vastgelegd.

Opdat wij nog steeds blijven beseffen dat een mensenleven er wel DEGELIJK toe doet!