HHIV

‘Kijk!’ zegt Bruno herhaaldelijk. En als ik kijk zie ik een deel van de werkelijkheid. Want wat is de werkelijkheid? Is dat een dooie meeuw, ergens verscholen in een hoekje? Of zijn dat krijsende meeuwen die vechten om een broodkruimel? Het ene moment op de Prinsessengracht en het andere moment op de kade van de voormalige vissersafslag. In Scheveningen. Waarbij de vissersboten zijn veranderd in jachten en de hele vloot zich elders is gaan bevinden. De sluizen lenen zich niet direct meer voor om de schepen de haven uit te laten varen. Waardoor er weer andere gelegenheden opdoemen te weten restaurants welke zich ontfermen over verdwaalde toeristen. Waar wij dit keer niet van die gelegenheid gebruik gaan maken. Is Haagse Harrie nu uit beeld?! Bepaaldelijk niet! Soms moet je even een intermezzo naar voren brengen om de zinnen wat te gaan verzetten. Beelden waarop het fotomuseum in Den Haag een tentoonstelling heeft georganiseerd. Srebrenica, waarbij foto’s te zien zijn van al die offers die zijn gebracht. Slachtoffers wel te verstaan. En ook dat maakt dan weer indruk en geeft een blik op de toenmalige werkelijkheid, welke tegenwoordig een soort van standaard zijn geworden. En om heel eerlijk te zijn: ik zit bepaald niet te wachten op dit soort van confronterende beelden!

Dus sluit ik niet alleen mijn ogen, maar ook de sluitertijd!