Genoegdoening.

Altijd weer een uitdaging. Mezelf voor het blok zetten. Niet weten welke kant het nu weer opgaat. Links, rechts, voor dan wel zijkant, mogelijk de achterkant van een discutabel gelijk. Het blijkt veelal dat juist die discussie, die zich in mijn brein voltrekt, de mogelijkheid biedt om wat onzinnig in de weer te gaan. Hoewel zich in de regel ook nog wel wat zinnige dingen voordoen, die in de vaart van mijn bestaan voor een belangrijk deel achter mijn imaginaire horizon verdwijnen. Hetgeen mij dan weer de gelegenheid geeft om voorbereidingen te treffen voor de opdracht van het aanstaande fotocafe. De scheefstand. Een mate van horizonvervuiling dat door de foto ‘an sich’ de mogelijkheid geeft anders naar de foto te gaan kijken. Hetgeen de bedoeling is, en waar ik ooit een abonnement had op een scheve horizon stemt het mij dit keer te moede wanneer het rechte lijnen zijn die ik vastleg. Zou mijn onbewuste wederom in verzet komen”! Is het mijn brein dat ervoor zorgt dat ik, alsnog, tegendraads te werk ga” Oprecht zou ik willen zeggen dat dit mij absoluut niet verbaasd. Maar misschien interpreteer ik dit vandaag verkeerd. Tenslotte was ook vandaag de zolder mijn domein, werden wederom dozen verschoven en heb ik zaken die voor mij van belang zijn weten te koesteren. Triviale zaken. Modellen, objecten die voor anderen van weinig tot geen betekenis zijn, voor mij het verleden weer tot leven brengen. Gelijk vastgelegde foto’s. Ooit, ooit kon ik mijn aanschaf verantwoorden door te stellen dat, wanneer ik eenmaal met pensioen zou zijn, ik mijn verzameling ‘ten gelde’ zou gaan maken, opdat andere mogelijkheden zich voor zouden kunnen doen. Tegenwoordig ben ik bezig om een stroom aan andere goederen in eigenschap te verwerven. Te denken valt aan fotoboeken, fotoboeken maken en HEMA en Albelli met mijn keuzes op te zadelen. Het meer doet mij genoegen, het delen van dit genoegen is echter een heel ander verhaal. En met dat verhaal ga ik toch regelmatig aan de loop. Gelijk ook vandaag. Een vorm van verantwoording die ik met een zekere smaak tot mij neem. Want delen van een geheel dat in stukken wordt aangeboden, kan heel smaakvol zijn. Smaakvoller in ieder geval dan dat ik zaterdag op mijn bord vond. Het heette een mixed grill te zijn, met een navenante prijs maar met een taaiheid die een schoenlapper had kunnen gebruiken om schoenen te verzolen. En dat ik er dit keer iets over heb gezegd… de Irish coffee gaf enige mate van genoegdoening. Omdat dit mij door het huis werd aangeboden…


IMG_7993