Euforie.

De euforie van gisteren heeft plaatsgemaakt voor de dingen van de dag opdat diezelfde euforie morgen kan gaan losbarsten. NEC heeft een ‘necslag’ om de oren gekregen en zullen mogelijk in staat zijn om hun opgelopen wonden weg te gaan likken. En dat het AZ gelukt is om met een schitterend doelgemiddelde de Kuip te verlaten, wat zullen zij zich gaan verheugen op de huldiging die zal gaan plaatsvinden. Dat ik dit geheel van de zijlijn ga aanschouwen, toch maak ik in zekere zin wel degelijk deel uit van die feestvreugde. Als eerder gesteld: ook ik ben enigszins chauvinistisch ingesteld. Je bent immers Alkmaarder als…

Dat betekent niet dat ik me juist vandaag wederom in een ietwat mineur stemming terecht ben gekomen. Het gaat immers met vlagen, waarbij het ene moment het andere moment kan gaan verzieken. En juist door dat veronderstelde zieken doet mij niet direct aan een zieke denken. Heb geen koorts, heb niet veel andere klachten dan wat futloos te zijn, maar zie er wel tegenop om mij in mijn dagelijkse kleding te werpen. Een ochtendjas en mijn pyjama blijven als het ware aan mijn lichaam plakken. Stom aan de ene kant, maar voel me ook niet geroepen om mij beter voor te doen dan dat ik me voel. Heeft iets weg van een overgave, terwijl er geen sprake is van een verlies. Hoewel, als ik heel eerlijk ben, ben ik nog steeds aan de verliezende hand. Het fenomeen van oorzaak en gevolg speelt nog steeds een beduidende rol. Dus op naar morgen, waarbij ik met mijn huidige zijn in contact ga komen met een internist.

Mogelijk dat die wat kleur op mijn wangen weet te brengen.