doe de HOOP!

Onderliggend lijden. Dat was de boodschap en vandaag ben ik bij een internist geweest. Een jeugdige arts dat wil zeggen 28 jaar die mij de nodige vragen heeft gesteld en mij ook nog fysiek heeft onderzocht. Zie dit niet als een uitje, hoewel ik dit wel als zodanig zie. En wanneer je bedenkt dat Ellen reed, dat Iye ook nog meeging en dat Ria als steun en toeverlaat ook nog deel uitmaakte van dit onvolprezen ‘circus’ weet dan wel dat mijn dag geslaagd is. Douchen, schone kleren aan en als kers op de taart ook nog de nodige buizen van bloed voorzien, 6 voor de kweek en nog een vijftal andere buizen, dat zal mijn HB gehalte geen goed hebben gedaan. Dat neemt niet weg dat de beloning als zodanig als pleisters hebben gediend. Dat wil zeggen een sorbetijsje in een hoorntje en dat in het zonlicht van het ziekenhuis. Maar nu ben ik weer alleen thuis, want Liva heeft een optreden. En daar zijn zij dan weer getuige van. Het blijft wat roeien met de peddels die ik tot mijn beschikking heb, de vaart blijft over het geheel genomen hetzelfde. Dat wil zeggen dat de fut als zodanig nog ver te zoeken maar ik houd simpelweg goede hoop.

Want je weet het: hoop doet leven!