Energievreter.

Denk nu niet dat ik bij mijn volle verstand ben, hooguit dat ik af en toe even de draad mis. Dat neemt niet weg dat wanneer ik opsta en die boterham ga beleggen, ik meteen het idee heb dat het vandaag wel weer goed zal gaan komen. Want onderwijl dat ik de krant lees, voel ik gelijktijdig dat de energie druppelsgewijs een ander pad voor ogen heeft. Enigszins benauwd me dat, anderszins heb ik me daar maar bij neer te leggen. En juist dat neerleggen beroofd me dan voor een groot deel van mijn interesses. Niet dat ik me niet weet te vermaken, maar mijn spanningsboog flubbert als het ware om mij heen. Ja, ik ga me soms te buiten, ja ik doe nog steeds mee in de race om internet en ja ik weet zo nu en dan nog een snack te versmaden. Maar ik sla ook met een zekere onregelmatigheid maaltijden over. Dat mij dat kwalijk wordt genomen, ook dat stel ik bijzonder op prijs. Wanneer ik echter naar mijn maag luister, kan ik niet veel meer doen dan voor dat moment even afzien. Bevredigend? Geenszins! Voorzien in een mogelijke niet aanwezige behoefte? Alleszins! Of dat verstandig is komt op een tweede plaats.

Zelfs lusteloosheid vergt energie!