Aangenaam

Of ik mijn leven nog wel aangenaam vindt? in het algemeen wel behalve wanneer ik meneer Somberman op mijn pad tref. Dan krijg ik bijkans een hekel aan mezelf, want het schiet maar niet op met mijn fysieke gesteldheid. Dat mij dit belemmert in mijn dagelijkse zijn, ook daar ontkom ik als het ware niet aan. En meegaan met de flow van alledag, is dan weer een dingetje. Want het zijn juist die dingetjes die ertoe doen. Of dat ik een boek lees of weer uitgestrekt op de bank dan wel het bed lig, of dat ik me wederom buig om iets van mij te laten zien dan wel mogelijk iets van mij te laten horen. Want er staat mij nog het een en ander te wachten. De internist heeft voor mij het nodige in petto, waarbij een PET- CT – scan op het programma komt te staan. En dat heeft wederom invloed op mijn geestelijk gestel, want dat ik daar oprecht naar uitkijk, neen dat is zeker niet het geval. Een kwestie van me overgeven en het stomweg ondergaan. Voor wat betreft mijn eigen bijdrage in mijn ziektekosten, daar hoef ik me niet druk over te maken. Met gemak zal ik mijn eigen bijdrage vroegtijdig gaan betalen en ben ik er voor het half jaar voorbij al die kosten reeds kwijt.

Kan ik me de rest van het jaar met sparen bezig gaan houden…