Mens zijn!
Simpelweg een kwestie van Meden zonder te persen. Natuurlijk weer een variant op dat bekende gezegde, dat wil niet zeggen dat ik er zomaar een slag naar sla. Nu ik wederom in het bezit ben van de nodige beelden, ontkom ik er niet aan om daar melding van te maken. Neen, mijn register is nog lang niet voltooid, dat ik Jan bij Jan mocht ontmoeten weerhoud mij er niet van om de man Jan M. nogmaals in het zonnetje te zetten. Jan is en blijft de grondlegger van het fotocafé waar ik al sinds de oprichting lid van ben. En waar ik me niet te buiten ga aan de huidige telefoontoestellen (jawel je kunt er ook mee nellen) blijf ik trouw aan de beperkte hoeveelheid pixels welke mijn canon ter beschikking stelt. Zo ook maak ik absoluut geen gebruik van photoshop laat staan dat AI de kans krijgt om de deur open te trekken. Liever een spinnetje tussen de glazen van de voordeur, dan dat een digitaal iets muren afbreekt die ik juist heb opgebouwd. Met andere woorden: ik kan het geheel wat meer gaan verluchtigen. Leidt lekker af en dan doen mijn woorden er minder toe. Niet dat ik verlegen zit om woorden, zolang er nog zinnen uitrollen die geenszins de moeite waard zijn, blijft ook een climax achterwege. En daar dien ik het maar mee te doen.
Waar mijn zus al die creativiteit vandaan weet te toveren, voor mij een volstrekt raadsel. Of het nu een teckel is dan wel een leeuwenkop, dodo op weg naar een zeker einde dan wel dat ze met glas aan de haal gaat, ze gaat er volledig in los. En dan blijft er voor mij een ding over: ik leg het geheel vast en doe daarmee wat ik denk daarmee te gaan doen. En ook dat is in het algemeen niet eenvoudig te duiden. Ik geniet als dat ik genoot van het afgelopen weekend. Een vrij uitje dat ik me nog lang zal gaan heugen. Met mensen die zeer de moeite waard zijn, die alleen wel een verhaal weten te vertellen en mij soms een blik gunnen in hun leven. Wat niet altijd geplaveide wegen zijn, maar wegen voor zien van hobbels en valkuilen.
En dat typeert de mens: mens zijn!