Genetisch.
Het moet welhaast genetisch bepaald zijn. Marjolijn leeft zich uit in keramiek, glas en brons en kan daar alle eieren in kwijt, Marlies doet dat op een andere creatieve manier. Zij werkt met ooft hetgeen meer is dan Hollands fruit. Dat neemt niet weg dat beiden een pad zijn ingeslagen waardoor zij een hoeveelheid aan eieren hebben geproduceerd die er niet om liegen. Bij de een is het voornamelijk tastbaar te weten objecten en bij de ander is het voornamelijk vruchtbaar. Ik sta stomweg versteld van de manier waarop zij beiden misschien niet zo zichtbaar aan de weg aan het timmeren zijn. Waar de een een zekere bescheidenheid kent doet de ander daar niet voor onder. En wat helemaal geweldig is: dat geeft geen gedonder. Een mate van trots maakt zich schuldig van mij en de eerlijkheid gebiedt mij om een bepaalde mate van bescheidenheid naar voren te brengen. Ik doe het simpelweg gewoon met wat lettertjes, waarbij de leesplank mij ooit op dit pad heeft gebracht. Aap, noot, mies van Hoogeveens leesplankje…
Dus vandaag wat beelden van Marlies waarbij de beelden van Marjolijn haar zijn voor gegaan. Het is even wat anders, maar niettemin vervult dit toch, als eerder gezegd, met trots. Trots op mijn zus en trots op mijn dochter, die zich ondanks alle ellende waar ze mee wordt geconfronteerd, zich staande weet te houden. En ervoor weten te zorgen dat ze, beiden op hun eigen wijze, mensen blij en gelukkig weten te maken.
En waar kommer en kwel genoodzaakt zijn om in de achterhoede te verblijven!