Louteren.
Je hoeft er niet lang bij stil te staan. Een ’total eclips of the haert’ haalt het niet bij een zonsverduistering. Waar ooit alle ogen gericht waren op Kwatta (wie kent die chocolade nog?) heb ik die eclips aan mij voorbij laten gaan. Ik had even iets anders te doen, namelijk me op mijn bed terugtrekken. Vermoeid? Geenszins! Lusteloos? Welzeker, maar er kwam zowaar een boekwerk door de brievenbus. Buurman en dan bedoel ik niet mezelf had mij wederom verrast. Hij heeft er duidelijk zin en in de wetenschap dat je een boekwerk primair voor jezelf maakt, weerhoudt hem niet om ook anderen te gaan verblijden. Dat doet hij zeker bij mij na een aantal pogingen van mijn kant om hem niet alleen te gaan schrijven, maar daar ook een boek van te maken. Heeft T. dan iets te melden? Welzeker! Vooral als je weet dat hij van het Oosten naar het Westen is gegaan. Maar wat ik hem enigszins kwalijk neem, is dat de titels in het Engels zijn gesteld. Nu weet ik wel dat Engels een wereldvoertaal aan het worden is (mogelijk al is) neemt niet weg dat de inhoud oprecht Nederlands is. Dat geeft hem dan weer een pluspuntje. En wat zijn verhalen zo mooi maken is dat hij (enigszins verdwaald) in Amsterdam) door wijken gaat waar het een en ander toen gebeurde. Nauwgezet beschrijft hij zijn wetenswaardigheden bijkans op het avontuurlijke af. En ik geniet! Ben zeer content met een buurman die ook literair behoorlijk onderlegd is. Te bedenken dat wij slechts door een tweetal andere huizen worden gescheiden, neemt niet weg dat wij ook regelmatig fysiek contact hebben dat wil zeggen hij op zijn fiets en ik vaak in de deuropening. Bijzonder ook is dat wij beiden nu verkeren in ons tachtigste levensjaar, waardoor 1947 een gezamenlijk jaar is geworden. Weet niet of hij dit bericht op prijs gaat stellen, weet wel dat ik dit even kwijt moest.
Gelouterd door zijn woorden en uitziend naar het vervolg!