op dit spoor.
Zie je mij of denk je dat je mij ziet? Neen, ik ben er wel en ik ben er niet. Bepaald geen rooskleurig beeld, de vraag is of wat je ziet wel werkelijkheid is. ‘Het kan verkeren’, sprak ooit Breroo, maar ook dat is uit een ver verleden. Toen de wereld nog gewoon was, we niet werden beduveld en bedonderd wat tegenwoordig gangbaar is, dat je nog kon bidden voor het dagelijks brood en met een bedankje de eettafel verliet. Toen we nog gewoon aardappelen, groente en vlees aten en we van pasta’s nog nooit hadden gehoord. Toen de wereld nog overzichtelijk was, we vaak niet verder kwamen dan een dorp verderop en dat de trekschuit furore maakte. En dat alles heeft dit beeld gezien. Stomweg door te kijken en zich niets aan te trekken van de omstandigheden. Toen gewoon nog gewoon was, de was aan de lijn ging en het gras gewoon groen. Van stikstof was nog geen kennis genomen en wat die aardkloot allemaal te bieden had, daar had menigeen geen voorstelling van. We deden wat we deden en lieten wat we laten. Plaggenhutten gaf ons een dak boven het hoofd en dat kinderen turf aten, ook dat was bij menig gezin standaard. Ook toen waren er rijken en armen en armoedzaaiers waren aan de orde van de dag. Kom daar vandaag de dag nog eens om. Jawel, ze zijn er wel maar niet altijd zichtbaar. Niemand weet immers wat er allemaal achter de voordeur plaats vindt. Jawel, je hebt tegenwoordig bellen met een camera, je hebt mogelijkheden om je woning inbraakbestendig te maken en je hoeft maar te fluisteren of overal wordt licht zichtbaar. Weet je iets niet te vinden, kun je gaan fluiten en je telefoon geeft antwoord. Weet je niet waar je het moet zoeken, de hoeken zijn ook weg. En om de zooi aan kant te maken kiest een robotstofzuiger zijn eigen weg. Moeilijker kan ik het niet maken, makkelijker ook niet.
Maar dat mijn geest is gaan dwalen komt simpelweg door Martin. Die bracht mij op dit spoor!