(voor je) KIEZEN

Kies je voor een voorschot, dan is het niet noemenswaardig om voor een achterschot te kiezen! Althans in mijn geval toen ik voorafgaande aan de ingreep mijn gedachten de vrije teugels gaf. Nu kan het zo zijn dat ik de muur waar ik tegenop zag, vanuit een positie van stellen en alsen zag, dat neemt niet weg dat ik er toch de nodige bedenkingen bij had. Allereerst het moment van de opname: maandag 19.30 op de afdeling C2. Waar ik ooit mijn opleiding in de A ben begonnen.

‘Wie ben je en wat kom je doen?’, een vraag van die verpleegkundige die mij niet welkom heette. Femke Bosma een naam die ik nog steeds weet. Dat is een ander welkom dat mij ten deel valt. Sami is zijn naam en nadat ik een polsbandje heb gekregen brengt hij mij naar een klein zaaltje, waar een drietal mensen aan bed is gekluisterd. Opvallend zijn de protheses die zij of naast hun bed, dan wel met een koker in bed hebben. Geen idee wat mij nog meer te wachten staat, er is slechts een enkele wastafel en het is aan de zorgvrager of deze zich wil wassen dan wel aankleden. Eerlijk gezegd een troosteloos begin, van de nacht die mij nog te wachten staat. Zelfredzaamheid wordt verondersteld en het feit dat ik niet weet waar het toilet te vinden valt ook dat wordt mij niet duidelijk gemaakt. Gelukkig staat er in de hoek een urinaal. Vergeten misschien, maar een uitkomst als je aan bed gekluisterd bent. De andere mensen kennen elkaar al een beetje en ik voel mij als een vreemde eend in de bijt. Slapen die nacht verloopt wat moeizaam, hoewel het bed op zich wel aangenaam is. Zo ook het kussen. Ik nam mij voor om wat te gaan lezen, edoch kom ik daar niet toe. Want voor morgen staat die angiografie op het programma. Ontbijten gaat goed en ik besluit met twee beschuitjes met komijnekaas te gaan beginnen. Neen, die kaas is niet om over naar huis te schrijven, de koffie is heet en sterk en nog wat later krijg ik een operatiejas. Rond 8 uur word ik met bed en al naar die andere afdeling gereden. En dan begint de hele procedure. Overstappen van mijn bed en op een koude plank terecht gaan komen. In de ruimte is het nogal koel, zo niet koud en de handelingen nemen een aanvang. De bedoeling is dat ik stil blijf liggen alleen heb ik op dat moment nog niet door dat dit twee uur zou gaan duren. Desinfecteren, je zou haast gaan denken dat daarna het doorsmeren gaat gebeuren, maar ik hoef niet bang et zijn dat mijn olie ook nog ververst gaat worden. Je zou haast gaan denken aan een grote beurt…

Twee uur later. Mag nog steeds niet bewegen en krijg de dringende opdracht om twee uur plat te blijven liggen. De plug die ik gekregen heb mag niet worden bewogen. Niet bukken en tillen de eerste 14 dagen. Dus lig ik al 6 uur plat, en komen daar nog twee uur bij waarbij ik ook nog eens verwend wordt. Kroketjes staan op het programma en ik permitteer me een tweetal. Lullig is alleen dat ik nog steeds plat moet blijven liggen…

Tegenover mij ligt een man die nuchter moet blijven. Hij zou ook om 8 uur geholpen worden, maar dat duurt tot laat in de middag. Zijn collega op zaal merkt op dat hij zich al vier dagen lang niet gewassen heeft. Zelfredzaamheid is het credo en het geeft iets weer van de huidige zorg. Eerlijk gezegd iets om je over te schamen. Plassen wederom in het urinaal, de ingreep op zich viel me toch wel wat tegen en behalve het feit dat in de operatiekamer vele kreten werden gebruikt, kon ik daar geen gehakt van maken. Schijnt ook niet de bedoeling te zijn…

Niet aangewezen op een kast waar ik mijn spullen in kon zetten, heb ik alleen gebruik gemaakt van mijn tas. De middag verloopt rustig. Kon wat drinken uit een aangepast glas met een rietje en besloot op een goed moment mijn operatiejasje aan de wilgen te hangen. Aankleden verliep moeizaam, maar ik kon me toch in mijn eigen kleding steken. Alleen die ‘kerstboom’ op mijn arm gaf nog enige problemen. Op mijn vraag of deze verwijderd kon worden, werd negatief gereageerd.

Gelukkig kwam de man die mij de vorige avond opgenomen had weer ten tonele. Hij had er geen moeite mee om die kerstboom te verwijderen. Om 16.00 uur zou de arts langs gaan komen. Geen dokter gezien. Tegen 17.00 uur kwam een basisarts mij mededelen dat ik met ontslag mocht gaan. Gelukkig was Ria er al en met een haastige spoed reden we naar huis. Twee dagen opgenomen.

Goed voor het ziekenhuis, maar over de kosten…