OPgelucht.

Want stel je nu eens voor… dat ik nog een nachtje elders mag gaan slapen. Stel je dan ook even voor dat van een aangekondigd telefonische informatie, dat niet door gaat. Stel je niet aan Wik, maar leg je bij de feiten neer. Je kunt daar immers weinig aan veranderen. Want zo gezegd is niet altijd zo gedaan. Dat hoeft ook niet altijd plaats te gaan vinden. Want wat vind jij geregeld op jouw pad? Zorgverleners? Of mogelijk buren die jou de weg gaan vragen? Of misschien wel een verdwaalde kat. Dat poesje miauw de weg kwijt kan raken, ook dat doet zich geregeld voor. Voor je het weet is je huisdier spoorloos, maar dankzij een chip ook weer vindbaar. Hoe lang gaat het duren dat mensen met Alzheimer ook een chip krijgen? Dankzij een GPS systeem overal traceerbaar. En voor je het weet staan de hulpinstanties klaar om je niet alleen op te halen, maar ook weg te brengen. Kijk niet vreemd op wanneer de betrokkene op een gesloten afdeling terecht komt. En de verontruste familieleden opgelucht gaan ademhalen. Ja, ik ga er maar weer met de nodige verschijnselen vandoor, in de wetenschap dat juist deze dag zich in de toekomst zou kunnen voordoen.

En over dat ademhalen: opgelucht ademhalen omdat ik weer thuis ben!